Mszą św. w bielskiej katedrze pw. św. Mikołaja w dniu 11pażdziernika br. zainaugurowano nowy rok akademicki bielskich uczelni.
Mszy św. przewodniczył ks. biskup Piotr Greger wraz ks. Tomaszem Sroką – proboszczem parafii katedralnej i jednocześnie duszpasterz akademicki w Bielsku- Białej.
W wygłoszonej homilii ks. biskup Piotr nawiązał do czytanej Ewangelii ( Mt 22, 1- 14) oraz do czytanego Listu ( Flp 4, 12- 14. 19- 20) Św. Pawła Apostoła do Filipian powiedział:
„Wsłuchując się uważnie w treść dzisiejszej Ewangelii możemy odczuwać zaskoczenie z tytułu powodów, dla których zaproszeni z przypowieści odmawiają przyjścia na ucztę. W tym zdziwieniu znaleźć należy istotne i niezwykłe pouczenie. Ewangelista Mateusz stwierdza, że zlekceważyli zaproszenie i odeszli: jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa (por. Mt 22, 5), co rozgniewało gospodarza przygotowanej uczty. O tym samym wydarzeniu pisze ewangelista Łukasz, którego narracja jest w tym miejscu bardziej szczegółowa, podaje bowiem motywy odrzucenia: Kupiłem pole, muszę wyjść je obejrzeć… Kupiłem pięć par wołów i ideę je wypróbować… Poślubiłem żonę i dlatego nie mogę przyjść. Co jest wspólnego dla tych postaci? W czym są podobni szukając wymówki i odrzucając zaproszenie do wspólnego ucztowania? Wszyscy mają coś pilnego do zrobienia, coś, co – ich zdaniem – nie może czekać ani chwili, co domaga się od razu ich obecności i podjętego działania. Zaś uczta weselna – do której zostali zaproszeni – oznacza dobra mesjańskie, udział w zbawieniu dokonanym raz na zawsze przez Chrystusa, dzięki której mają możliwość życia na wieki. Uczta wyraża zatem coś ważnego w ludzkiej egzystencji, jedyną, najważniejszą, z niczym innym nieporównywalną, absolutnie niezwykłą rzeczywistość. Błąd odrzucenia popełniony przez zaproszonych polegał na zaniedbaniu tego, co ważne, by zająć się w tym czasie tym, co pilne; na zastąpieniu tego, co istotne, tym, co ulotne; na odrzuceniu tego, co wieczne, na korzyść tego, co doczesne. To niebezpieczeństwo bywa tak rozpowszechnione i zwodnicze – nie tylko na płaszczyźnie religijnej, ale również tej czysto ludzkiej – że warto temu poświęcić uwagę, i to ich zgubiło. Liturgia daje nas dziś fragment pawłowego listu adresowanego do gminy chrześcijańskiej w Filippi. Apostoł Narodów nie teoretyzuje, to nie jest żadna spekulacja, ale dzieli się doświadczeniem życia, odwołuje się do skrajnych sytuacji, które było mu dane przeżyć. To świadectwo jest nasączone mądrością: Umiem cierpieć biedę, umiem też korzystać z obfitości. Do wszystkich w ogóle warunków jestem zaprawiony: i być sytym, i głód cierpieć, korzystać z obfitości i doznawać niedostatku. Paweł przywołuje sytuacje skrajne, które domagają się potraktowania w duchu mądrościowym. Pisze, że potrafi cierpieć, doświadczać głodu i doznawać niedostatku; nikomu tego nie życzymy. Jeśli nas zastanie takie doświadczenie, to trudno będzie sobie z tym poradzić bez odwołania się do mądrości. Jeśli nam w tych sytuacjach mądrości zabraknie, to my sobie z tym nie poradzimy, nas to jeszcze bardziej pogrąży i sponiewiera. Paweł nie ma na myśli tylko biedy materialnej; jeśli znajdziemy osoby przyjazne, które nam podadzą pomocną dłoń, to my sobie z tym poradzimy. Tu chodzi także o wiele gorszą biedę moralną, dla której brak mądrego potraktowania nie doprowadzi do szczęśliwego rezultatu. Paweł pisze także o drugiej skrajności: umiem korzystać z obfitości. Jeśli człowiek będzie miał więcej niż potrzebuje do godziwego funkcjonowania, a zabraknie mądrości, to on sobie z tym nie poradzi. Nadmiar pozbawiony mądrości, zamiast służyć zacznie mu przeszkadzać; to, co ma być wartością, stanie się poważnym problemem. Znam ludzi mających bardzo wiele, i jest to uczciwie zapracowane (podziwiam i gratuluję, ale nie zazdroszczę). Nigdy jeszcze nikt z nich mi nie powiedział, że jest z tego powodu szczęśliwy; ja przynajmniej tego nie usłyszałem. Może jest to przejaw delikatności, subtelności, lęku przed oceną takiej sytuacji. Trzeba nam ten fragment pawłowego świadectwa doczytać do końca. Apostoł Narodów nie pozostawia cienia wątpliwości czy złudzeń. Daje kolejne świadectwo, aby nikomu nie przyszło do głowy, że jest inaczej: Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia . On ma świadomość, że wszystko zawdzięcza Bogu, chociaż życie go nie oszczędzało. Ta myśl kieruje nas do nauczania Katechizmu Kościoła Katolickiego, gdzie jest mowa między innymi o siedmiu darach Ducha Świętego. Ciekawym jest, że wśród tych darów nie ma wiedzy (bo to jest na ludzkie siły i możliwości, jak ktoś jest zdolny, kocha się uczyć, to szybko zdobędzie wiedzę). Ale wśród darów Ducha Świętego, i to na pierwszym miejscu, jest wymieniony dar mądrości. A zatem: my się z tym darem nie rodzimy, tego nie można kupić za nawet największe pieniądze, tego nie da się wyczytać z najbardziej genialnych książek (to będzie tylko wiedza na ten temat). Skoro jest to dar Nieba, to trzeba się o to modlić. To jest jeden z motywów, nie jedyny i nie najważniejszy, ale istotny, dla którego inauguracja roku akademickiego w uczelniach naszego miasta i jednocześnie kolejny rok działalności duszpasterstwa akademickiego naszej diecezji, rozpoczynamy w katedrze, przy ołtarzu Jezusa Chrystusa. Na ten czas, na to wszystko, co przed nami, życzę obfitych natchnień Ducha Świętego, owocnych działań edukacyjnych, wychowawczych, badawczych – niech to wszystko prowadzi do zdobywania wiedzy. Życzę także, i o to się dzisiaj modlę w czasie tej Eucharystii, aby w parze z wiedzą kroczyła, odwieczna, Boża mądrość. Niech ona kieruje wszystkimi ścieżkami całego środowiska akademickiego. Niech Ojciec Pana naszego, Jezusa Chrystusa, przeniknie nasze serca swoim światłem, abyśmy wiedzieli, czym jest nadzieja naszego powołania – abyśmy wiedzieli i potrafili z tego wydobyć jak najwięcej, dla właściwego przeżywania swojego powołania, abyśmy nie podzielili losów tych, którzy nie skorzystali, odrzucając Jezusowe zaproszenie do wspólnego ucztowania”.
W Mszy św. uczestniczyli przedstawicieli uczelni wyższych Bielska-Białej, a uroczysta Eucharystia była okazją do wspólnej modlitwy na początku kolejnego roku akademickiego. Mszy św. uczestniczyły poczty sztandarowe Uniwersytetu Bielskiego i Akademii Nauk Stosowanych.
Mszę św. wzbogacił śpiew chóru katedralnego „Cantores Sancti Nicolai” pod dyrygenturą organisty bielskiej katedry Macieja Leśniaka.
foto i tekst:ms
