„PESEL to tylko liczba”, „wiek jest w głowie”, „masz tyle lat, na ile się czujesz i na ile wyglądasz”. Za każdym razem, kiedy słyszę te słowa mam ochotę powiedzieć: bzdura…
Oczywiście, możesz czuć się świetnie. Możesz mieć pięćdziesiąt jeden lat (jak ja) i energię trzydziestolatka (jak nie ja). Możesz zakochać się, zacząć biegać maratony, kupić motocykl, nauczyć się hiszpańskiego albo tańczyć do rana. I bardzo dobrze. Ale nadal masz 51 lat i… nic tego nie zmieni.. Nie ma takiej siły…
Mało tego, coraz częściej mam wrażenie, że żyjemy w świecie, który uważa zmarszczki na twarzy dojrzałego człowieka za wstydliwą przypadłość, a za sukces uznaje przekonanie innych, że jest młodszy. Ale… wiek nie jest opinią. Nie jest nastrojem. Nie jest filtrem na zdjęciu. Jest historią. Jest sumą wszystkich dni, które już przeżyliśmy. Dlaczego więc tak rozpaczliwie próbujemy odjąć sobie lat?
Tak wiem, medycyna estetyczna potrafi dziś naprawdę wiele. Może wygładzić zmarszczki, wypełnić bruzdy, podnieść to, co opadło, i napiąć to, co straciło dawną jędrność. A my możemy zrobić zdjęcie z filtrem, na którym wyglądamy, jak własna córka.
I nie mam z tym najmniejszego problemu.
Jeśli chcesz o siebie zadbać – zrób to. Idź do fryzjera. Ćwicz. Maluj się. Załóż sukienkę, w której czujesz się pięknie. Korzystaj… Ale nie wmawiaj sobie i mi, że wiek to tylko liczba. Bo.. wiek Kochani – to wszystko to, co wydarzyło się po drodze. Ludzie, których spotkaliśmy. Błędy, za które zapłaciliśmy. Decyzje, te dobre i takie, których zawsze będziemy żałować. Miłości, które przetrwały albo się skończyły. Straty. Zachwyty. Doświadczenia. Rozczarowania…
Kiedy masz 20 lat – wydaje ci się, że masz przed sobą nieskończenie dużo czasu. Próbujesz, popełniasz błędy i jeszcze nie wiesz, ile z nich okaże się kiedyś najważniejszymi lekcjami.
Kiedy masz 30 lat – odkrywasz, że dorosłość nie polega na tym, że znasz wszystkie odpowiedzi, ale że musisz podejmować decyzje mimo ich braku.
Kiedy masz 40 lat – zaczynasz odróżniać to, co ważne, od tego, co tylko pilne.
Kiedy masz 50 lat – rozumiesz, że nie zawsze trzeba wygrać, nie każdego przekonać i nie wszystkim się podobać.
Kiedy masz 60 lat – bardziej niż rzeczy zaczynasz cenić ludzi, zdrowie i święty spokój.
Kiedy masz 70 lat – wiele rzeczy, o które kiedyś walczyłeś, przestaje mieć znaczenie. Zostają ludzie, wspomnienia, wdzięczność i świadomość, że zwyczajne dni były tak naprawdę wyjątkowe.
Kiedy masz 80 lat – rozumiesz, jak niewiele rzeczy było naprawdę ważnych… nie liczysz już lat. Liczysz ludzi, którzy zostali przy stole.
I dlatego nie mówmy, że wiek to tylko liczba.
Każda rozmowa, każda porażka, każda utrata, każda nadzieja zostawiają w nas ślad. Człowiek nie jest taki sam po śmierci ukochanej osoby, po narodzinach dziecka, po ciężkiej diagnozie, po przebaczeniu czy po odnalezieniu Boga. Tych lekcji nie da się przyspieszyć. One przychodzą wraz z czasem… I z wiekiem.
Nie wstydzę się swojego wieku i swojego numeru PESEL. Za dużo mnie kosztował.
Każdy rok coś ze mnie zabierał i coś we mnie zostawiał. Jedne lata nauczyły mnie kochać, inne – tracić. Jedne dawały ludzi, inne kazały mi ich żegnać. Były takie, w których myślałam, że świat stoi przede mną otworem, i takie, w których największym sukcesem było po prostu wstać rano i zrobić kolejny krok.
Dzisiaj już wiem, że życie nie składa się wyłącznie z pięknych zdjęć i spełnionych marzeń. Składa się również z telefonów, które boisz się odebrać. Z krzeseł, które nagle zostają puste. Z decyzji, których nie da się cofnąć. Z ludzi, którzy mieli zostać, a odeszli. I z takich chwil, po których człowiek traci cząstkę swojego serca i siebie.
Mogę oszukać lustro, ale… nie oszukam czasu, bo te wszystkie lata noszę w sobie. I wiem… że czasami łatwiej poprawić owal twarzy niż zaakceptować fakt, że życie płynie.
I żeby była jasność – nie mam nic przeciwko medycynie estetycznej, czy poprawianiu urody. Dla mnie największą tragedią nie jest jednak sieć zmarszczek u dojrzałej kobiety. Największą tragedią jest przeżyć tyle lat i nadal myśleć wyłącznie o tym, co widać w lustrze.
Kochani, można bardzo troszczyć się o to, żeby czas nie zostawił śladów na twarzy, a zupełnie nie zauważyć, jakie ślady zostawia w sercu.
Można odmładzać ciało, a przez pół życia nosić w sobie stary żal. Można walczyć o każdy centymetr sylwetki, a nie zrobić ani jednego kroku w stronę człowieka, z którym od lat jesteśmy skłóceni. Można bać się własnej starości, a nie zauważyć, że starzeją się nasi rodzice. Że coraz częściej siedzą sami, coraz rzadziej ktoś do nich dzwoni, a zwykłe „wpadnę na kawę” odkładamy z tygodnia na tydzień.
🖤A prawda jest taka, że czas i tak zrobi swoje. Z naszą twarzą, ciałem, włosami. I choćbyśmy bardzo chcieli, nie zatrzymamy go na progu.
Dlatego dbajmy o siebie. Korzystajmy z tego, co pomaga nam czuć się dobrze i pięknie. Ale nie poświęcajmy całego życia temu, co z natury jest nietrwałe. Bo ostatecznie nie będziemy rozliczani ze zmarszczek, kilogramów ani siwych włosów.
Znacznie ważniejsze będzie, ile dobra zdążyliśmy zrobić, ile miłości dać, komu przebaczyć, przy kim zostać, kiedy inni odeszli.
Życie nie polega na kurczowym trzymaniu się młodości. Są rzeczy, które muszą odejść, aby mogły przyjść inne.
Taka myśl na dzisiaj Kochani❤️
