W dniu 11 sierpnia br. przypada wspomnienie św. Klary, święto u kęckich klarysek od Wieczystej Adoracji. Mszy św. przewodniczył br. Mateusz Magiera OFMCap, sekretarz prowincjalny krakowskiej prowincji Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów, a przy ołtarzu modlili się także kapelan kęckich klarysek ks. Józef Lach SCJ oraz proboszcz senior kęckiej parafii św. św. Małgorzaty i Katarzyny ks. Franciszek Knapik.
Homilię wygłosił br. Mateusz , który podkreślił , że św. Klara nie jest jedynie postacią, o której należy opowiadać i którą można podziwiać. – Nie opowiadajmy tylko o świętości świętej Klary. Nie wpatrujmy się tylko w obraz świętej Klary, ale przede wszystkim naśladujmy jej życie, naśladujmy jej czyny. Br. Mateusz wskazał pięć szczególnych cech duchowości św. Klary, które – jak zaznaczył – mogą stać się inspiracją dla każdego chrześcijanina. Są nimi: radykalne ubóstwo, mistyczna więź z Chrystusem jako Oblubieńcem, głęboka pokora połączona ze służbą, wzajemna miłość i jedność wspólnoty oraz wierność powołaniu i charyzmatowi franciszkańskiemu. Pierwszym z wymienionych wymiarów duchowości św. Klary było ubóstwo. Br. Mateusz przypomniał, że dla św. Klary i św. Franciszka punktem odniesienia było całkowite ogołocenie Chrystusa, który – jak pisze św. Paweł w Liście do Filipian – „ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi”. Zaznaczył, że ewangeliczne ubóstwo nie oznacza wyłącznie rezygnacji z dóbr materialnych. Jest także zdolnością do dzielenia się tym, co człowiek posiada: czasem, miłością, szacunkiem, talentami czy własną racją.
Drugim wymiarem była mistyczna więź z Chrystusem, przypomniał obraz winnego krzewu z Ewangelii i zachętę Jezusa, aby trwać w Nim. Zwrócił uwagę, że św. Klara widziała Chrystusa jako Oblubieńca i całe swoje życie koncentrowała na relacji z Nim.
Przywołał słowa świętej z jej listu do św. Agnieszki, w którym zachęca ona do wpatrywania się w Chrystusa jak w zwierciadło. – Kontemplację oblicza Chrystusowego porównuje do spoglądania w lustro – tłumaczył. W tym zwierciadle człowiek odkrywa prawdę o sobie, ale przede wszystkim prawdę o tym, jak widzi go Bóg. Mówiąc o pokorze św. Klary, br. Mateusz zwrócił uwagę na świadectwa sióstr zebrane po jej śmierci. Jego zdaniem uderzające jest to, że w przeciwieństwie do wielu innych procesów dotyczących świętych, w przypadku Klary nie pojawiają się właściwie świadectwa osób, które miałyby z nią poważny konflikt. Także to może świadczyć o jej niezwykłej pokorze. Kolejnym wymiarem była wzajemna miłość i jedność wspólnoty, podkreślił, że św. Klara doskonale rozumiała, iż jedność nie zaczyna się od wielkich deklaracji dotyczących świata, ale od codziennych relacji z najbliższymi. Odwołując się do testamentu św. Klary, przypomniał jej wezwanie: „Miłujcie się nawzajem miłością Chrystusową, a miłość, którą macie w sercu, ukazujcie przez uczynki na zewnątrz”. Zachęcił, aby szczególnie tam, gdzie relacje są trudne, prosić św. Klarę o pomoc w budowaniu jedności. Ostatnim wskazanym przez br. Mateusza wymiarem duchowości św. Klary była wierność powołaniu i charyzmatowi franciszkańskiemu. Przypomniał, że Chrystus aż do końca wypełniał wolę Ojca, także wtedy, gdy oznaczało to przyjęcie krzyża. Św. Klara również pozostała wierna swojemu powołaniu mimo przeciwności. Jej konsekwencja nie ograniczała się do początków życia zakonnego, ale obejmowała całą drogę aż do śmierci. Br. Mateusz podkreślił, że św. Klara pozostaje dla współczesnych chrześcijan przede wszystkim wzorem do naśladowania. Wskazane przez niego pięć wymiarów jej duchowości to: „radykalne, najwyższe ubóstwo, mistyczna więź z Jezusem Chrystusem jako Oblubieńcem, głęboka pokora i z niej wypływająca służba, wzajemna miłość siostrzana i jedność wspólnoty oraz wierność powołaniu i charyzmatowi franciszkańskiemu”.To są cechy do naśladowania, nie do podziwiania – zaznaczył. Na zakończenie br. Mateusz zachęcił do wdzięczności za przykład św. Klary oraz do korzystania z jej wstawiennictwa i modlitwy.
Święta Klara, mianowicie Klara z Asyżu, przyszła na świat w Asyżu 16 lipca 1194 roku. Urodziła się w rodzinie o statusie rycerskim. Ważną rolę odegrała w jej życiu matka, która usłyszawszy głos od Boga, zdecydowała się pokierować córką w kierunku życia zakonnego. Klara według źródeł była od początku pobożna i miłująca, z takimi też reakcjami spotykała się w swym otoczeniu. W wieku, w którym była już świadoma swej posługi, spotkała św. Franciszka z Asyżu. Chciała dołączyć do Braci Mniejszych. Franciszek przychylił się do prośby Klary. Pod wpływem bez wątpienia uroku Klary, Franciszek podarował nowemu kobiecemu zgromadzeniu mały klasztor. W tymże klasztorze siostry rozpoczęły regularne modlitwy i pokutę, rzecz jasna w duchu ubóstwa oraz utrzymywania się z owoców pracy własnych rąk. Projekt wystartował pod nazwą Pań Ubogich i okazał się strzałem w dziesiątkę jeśli idzie o pozyskiwania w poczet zakonny pań z dobrych domów, które licznie zorientowały się wkrótce na drogę wybraną przez Klarę. Źródła na szczęście w przypadku Świętej nie milczą, ale mówią wprost o cudach jakie miały miejsce pod wpływem łask udzielanych Klarze przez moce Jezusa. Reguła zakonna, bardzo wymagająca, post i nocne czuwania, wpłynęły jednak na kondycje Klary bardzo źle. Klara rozchorowała się i zmarła w wieku 59 lat – zmarła 11 sierpnia 1253 roku w swym klasztorze San Damiano w pobliżu Asyżu.
Kęckie klaryski w modlitwach wspominają wszystkich, którzy przyczynili się do zainicjowania dzieła wieczystej adoracji w Kętach, szczególnie służebnicę Bożą, założycielkę klasztoru Matkę Marię od Najświętszego Serca Jezusa (Walentynę Łempicką) oraz fundatorkę Zakonu Klarysek od Wieczystej Adoracji w Polsce, służebnicę Bożą Matkę Marię od Krzyża Morawską. Siostry modlą się nieustannie przed Jezusem Eucharystycznym w intencjach przynoszonych przez parafian, pielgrzymów i tych, którzy przysyłają prośby za pomocą Internetu. W klasztorze funkcjonuje jeden z najbardziej obleganych konfesjonałów stałych na terenie diecezji bielsko- żywieckiej. Zakon Sióstr Klarysek od Wieczystej Adoracji (OCPA) powstał w połowie XIX wieku we Francji. Do jego powstania przyczynili się ks. Jan Chrzciciel Heurlaut i Matka Maria od św. Klary (Wiktoria Józefina Bouillevaux). W 1866 roku do wspólnoty w Troyes wstąpiła Polka Ludwika Morawska, która w 1871 roku przeszczepiła zakon na ziemie polskie. Do Kęt siostry przybyły w 1910 roku dzięki swej fundatorce, służebnicy Bożej Matce Marii Walentynie Łempickiej. 6 lutego 1910 roku bp Anatol Nowak dokonał w kęckim klasztorze uroczystego wystawienia Najświętszego Sakramentu. W 1999 roku ks. biskup Tadeusz Rakoczy ogłosił to miejsce lokalnym Sanktuarium Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu. Na zakończenie uroczystej Eucharystii wierni uczcili św. Klarę poprzez ucałowanie Jej relikwiarza.
foto: Robert Karp, tekst:ms
