To był dobry rok kochani. Dobry rok. Nie dlatego, że wszystko było w nim łatwe, miłe i przyjemne, ale dlatego, że byli w nim dobrzy ludzie. Wyjątkowi.
Coraz częściej myślę o tym, że te relacje nie są i nigdy nie były przypadkowe. Że nie stały się efektem zbiegów okoliczności, wspólnych miejsc i momentów. W głębi serca wiem, że są prezentem od Pana Boga. Darem danym nie dlatego, że na niego zasłużyłam, ale dlatego, że był mi potrzebny. Każda z tych osób wnosi do mojego życia coś, czego sama nie potrafiłabym w sobie stworzyć: spokój, odwagę, czułość, czasem niesie niewygodne pytania, a innym razem czerwone wino, cynamonkę i przytulenie…, ale zawsze coś dobrego. Potrzebnego.
Prezent od Pana Boga, zapakowany w gesty, obecność i słowa, które zostają w sercu na zawsze.
Kochani… dziękuję Wam za każdy uśmiech, który ratował mój dzień. Za troskę, która po prostu była. Za każdy wysiłek, który nie był obowiązkiem, tylko decyzją… za to, że Wam się chciało. Za każde – „jak będzie źle dzwoń”. Za każdy gest i każdą wiadomość wysłaną dokładnie wtedy, gdy trzeba. Za dziecięcy rysunek, najpiękniejszy ze wszystkich prezentów schowanych pod choinką.
Za pyszny strudel jabłkowy przywieziony przed wigilijną wieczerzą. Za czas spędzony przy piekarniku i za czerwoną wstążkę… I że to wszystko dla mnie.
Ten rok pełen był takich drobnych cudów i spotkań. I choć nie wszystko się udało, nie wszystko było łatwe, a ja sama nie zawsze byłam wersją, z którą chciałoby się przebywać – to właśnie relacje z Wami nadały temu wszystkiemu sens. Przy Was staję się lepszym człowiekiem. Bardziej uważnym. Mniej skłonnym do ocen, bardziej gotowym do zrozumienia.
To Wy jesteście moim gwiazdkowym cudem. Prawdziwym, codziennym… takim, który nie próbuje mnie naprawić tylko siada obok i rozmawia, albo… wspólnie milczy, gdy trzeba… i nie wytyka moich potknięć, tylko zostaje z obietnicą, że będzie lepiej.
Dziękuję Wam za obecność, która nie stawia warunków i przy której mogę być niedoskonała, zmęczona i bez makijażu.
Ten rok kochani był porządną lekcją. Nauczył mnie, że nie każda relacja zasługuje na kontynuację… że warto się zatrzymać. Przemyśleć. A czasami odpuścić.
Pokazał, kto potrafi słuchać, a nie tylko czekać na swoją kolej do mówienia. Kto umie cieszyć się moim szczęściem bez porównywania go do własnego życia. I kto znika, gdy przestaję być wygodna. To była trudna lekcja, bo rozstania zawsze bolą, ale nauczyłam się nie trzymać niczego na siłę. Nie reanimować tego, co samo wybrało ciszę. I nie brać każdej straty za osobistą porażkę. Bo… nie wszystko da się ocalić, nie wszystko da się naprawić.
Tak, ten rok zweryfikował relacje. Odsiał te budowane na przyzwyczajeniu, na wspólnej przeszłości. Pokazał, że nie każda bliskość jest więzią, a nie każda obecność oznacza zaangażowanie. I może ten rok nie dał mi idealnego życia, ale dał mi ludzi, przy których mogę się uczyć, mylić, poprawiać i iść dalej. Śmiać się i smucić, nie przepraszając.
Kochani – jakie mam marzenia, czego sobie życzę w tym nadchodzącym nowym 2026 roku i w kolejnych latach? Niczego ponad miarę. Chcę tylko jednego – żeby nikt z Was nie zniknął bez śladu… żeby nie zabrakło Waszych głosów, spojrzeń, drobnych gestów. Bo jeśli będę miała Waszą obecność, reszta jakoś się ułoży.
No i nie byłabym sobą, gdybym korzystając z okazji nie skierowała jednej myśli do Pana Boga, a więc… – wiem, że to Ty stawiasz na mojej drodze tych wszystkich ludzi, i powiem Ci – w tym roku byłeś naprawdę hojny. Nawet jeśli momentami miałam wrażenie, że trochę przesadzasz z lekcjami. Ale ufam, że wiedziałeś, co robisz. Dziękuję. Za nich. I za to, kim dzięki nim jestem… i proszę tylko o to, bym umiała oddać im to całe dobro, które od nich otrzymuje, z należytą nawiązką.
Kochani Szczęśliwego Nowego Roku.
