Dziękuję… Za siedem dni, które już nie wrócą, a które były częścią mojego życia. Za wszystko, co przyniosły – za chwile dobre i za te, których sensu jeszcze nie rozumiem.
Dziękuję Ci za każdy poranek, kiedy mogłam otworzyć oczy i zacząć od nowa. Za zdrowie, siłę, pracę, obowiązki. Za dach nad głową, ciepłą herbatę, spokojny wieczór. Za te zwyczajne rzeczy, o których tak łatwo zapominam, dopóki ich nie zabraknie.
Dziękuję za ludzi, których postawiłeś na mojej drodze. Za tych, którzy byli dobrzy. Za czyjąś obecność, uśmiech, wiadomość, dobre słowo. Za ręce, które pomagają, i serca, przy których człowiek nie musi niczego udawać. Dziękuję również za tych, którzy mnie czegoś nauczyli, choć może nie zawsze była to łatwa lekcja.
Dziękuję Ci za chwile radości, ale także za zmęczenie, niepokój i rozczarowania. One przypominają mi, że nie wszystko muszę unieść sama. Że czasem największą modlitwą jest zwyczajne: „Boże, ja już nie wiem. Ty prowadź”.
Dziękuję za dobro, które wydarzyło się po cichu. Za nieszczęścia, które mnie ominęły, choć nawet o nich nie wiem. Za drzwi, które się otworzyły, i za te, które pozostały zamknięte – być może właśnie po to, by mnie przed czymś ochronić.
Dziękuję za moich bliskich. Za tych, których mogę przytulić, usłyszeć, zobaczyć. I za tych, których już nie ma obok mnie, ale których miłość nadal noszę w sobie.
A jeśli w tym tygodniu zabrakło mi cierpliwości, dobroci albo mądrości – wybacz. Jeśli kogoś zraniłam słowem, milczeniem lub obojętnością, naucz mnie to naprawiać.
Nie proszę Cię dziś o życie bez trudności.
Proszę tylko: idź ze mną w kolejny tydzień.
I nie pozwól mi przeoczyć dobra tylko dlatego, że przychodzi cicho.
Dziękuję Ci, Boże. Za wszystko, co było. Za wszystko, co jest. I za to, co dopiero przede mną.
Amen.
