W dniu 25 czerwca 2026 r. w klasztorze sióstr klarysek w Kętach, kapłani, którzy prawie miesiąc temu przyjęli święcenia prezbiteratu, przybyli do sanktuarium Wieczystej Adoracji, by wspólnie modlić się z siostrami zakonnymi i wiernymi oraz udzielić prymicyjnego błogosławieństwa.
Przed rozpoczęciem Mszy św. neoprezbiterów powitał kapelan wspólnoty ks. Józef Lach SCJ, wyraził wdzięczność za ich obecność i podkreślił, że dla Kościoła są oni znakiem nadziei. „Wasza obecność napełnia nas wielką radością i nadzieją jako Kościół, że znajdują się ludzie odpowiadający na głos Bożego powołania”.
Eucharystii przewodniczył ks. Łukasz Kapica, który imieniu neoprezbiterów podziękował siostrom za ich modlitewne wsparcie i zapewnił o pamięci w intencji wspólnoty zakonnej. Zwrócił uwagę, że młodzi kapłani przybyli do „matek”, które otaczają ich modlitwą i troską.
Homilię wygłosił ks. Szymon Janoszek, który jako diakon odbywał praktykę duszpasterską w parafii śś. Małgorzaty i Katarzyny w Kętach. Ks. Szymon nawiązał do czytanej Ewangelii ( Mt 7, 21- 29) o przypowieści o domu zbudowanym na skale, przypomniał, że wiara wyraża się nie tylko w słowach, ale przede wszystkim w codziennym wypełnianiu woli Bożej. Kaznodzieja szczególne słowa wdzięczności skierował do sióstr klarysek. Podkreślił, że ich ukryta modlitwa jest jednym z fundamentów życia Kościoła. Przyznał, że wielokrotnie przechodząc obok klasztoru, miał świadomość, iż za jego murami trwa nieustanna adoracja i modlitwa za Kościół oraz świat. „Ta świadomość dawała mi pokój w sercu, że Kościół żyje przede wszystkim tym, co ukryte – cichą modlitwą i wierną obecnością przed Panem Bogiem”.
Sześciu neoprezbiterów rocznika św. Brata Alberta – ks. Tadeusz Florczyk, ks. Piotr Grabowski, ks. Szymon Janoszek, ks. Łukasz Kapica, ks. Sławomir Linnert i ks. Jan Łączak – przyjęło święcenia prezbiteratu 30 maja 2026 roku z rąk ks. biskupa Romana Pindla w katedrze św. Mikołaja w Bielsku-Białej. Na zakończenie Mszy św. neoprezbiterzy udzielili siostrom izgromadzonym błogosławieństwa przez nałożenie rąk.
Klasztor Klarysek od Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu – jeden z zabytków miasta Kęty. Klasztor założony został przez Matkę Marię od Najświętszego Serca Jezusa (Walentynę Łempicką) jako filia sióstr Kapucynek. W dniu 9 czerwca 1880 roku ksiądz biskup Albin Dunajewski, ówczesny ordynariusz archidiecezji krakowskiej, udzielił pozwolenia na osiedlenie się sióstr w mieście. W tym celu jeszcze w 1880 roku zakupiona została działka z budynkiem starej poczty i przylegającym do niej małym domkiem. W 1881 roku rozpoczęły się prace budowlane według projektu inżyniera B. Margockiego z Poznania. Istniejące wcześniej budynki zostały rozbudowane i wyremontowane. Prostopadle do już istniejącego domu zostało dobudowane również drugie skrzydło klasztoru. W dniu 13 lipca 1885 roku ksiądz Piotr Semenenko, generał Zgromadzenia Księży Zmartwychwstańców, poświęcił i wmurował kamień węgielny pod budowę klasztornej świątyni. W dniu 26 czerwca 1890 roku ksiądz biskup Dunajewski konsekrował dzwon, ufundowany przez zakroczymskich kapucynów. W dniu 13 grudnia 1892 roku proboszcz z Kęt ksiądz Maciej Warmuz poświęcił nowo wybudowany kościół i odprawił w nim pierwszą mszę świętą, natomiast w dniu 10 września 1893 roku ksiądz kardynał Albin Dunajewski dokonał konsekrował go i nadał mu wezwanie Trójcy Przenajświętszej. Mimo kilkuletnich starań, kapucynkom nie udało się uzyskać zatwierdzenia swego zgromadzenia w Galicji przez ówczesne władze. Kiedy w 1907 roku pojawiła się groźba kasaty zakonu, siostry zdecydowały się na połączenie z zakonem Franciszkanek Najświętszego Sakramentu ze Lwowa, zwanym obecnie siostrami Klaryskami od Wieczystej Adoracji. W dniu 15 czerwca 1909 roku Stolica Apostolska wyraziła zgodę na połączenie. W dniu 10 stycznia 1910 roku w Kętach podpisany został akt unii, w wyniku którego kapucynki z Kęt zostały inkorporowane do zgromadzenia Franciszkanek Najświętszego Sakramentu.
W dniu 6 lutego 1910 roku ksiądz biskup Anatol Nowak uroczyście wystawił Najświętszy Sakrament. Od tego dnia trwa w Kętach nieprzerwanie adoracja Jezusa ukrytego w białej Hostii. W dniu 30 sierpnia 1913 roku w klasztorze w Kętach wprowadzona została klauzura papieska, co podkreśliło jego status oraz znaczenie w Kościele. Siostry modlą się nieustannie przed Jezusem Eucharystycznym w intencjach przynoszonych przez parafian, pielgrzymów i tych, którzy przysyłają prośby za pomocą Internetu. W klasztorze funkcjonuje jeden z najbardziej obleganych konfesjonałów stałych na terenie diecezji bielsko- żywieckiej.
foto: Robert Karp
tekst:ms
