Dziękuję Ci, Boże, za te święta, które stały się dla mnie czasem ciszy i światła. Za chwile zatrzymania w codziennym biegu, za możliwość bycia bliżej Ciebie i drugiego człowieka. Dziękuję za dom wypełniony ciepłem, za obecność tych, których kocham, za słowa, które budują, i za spojrzenia, które mówią więcej niż tysiąc zdań.
Dziękuję za radość, która przyszła cicho i bez pośpiechu. Za uśmiech przy stole, za wspólne rozmowy, za pamięć o tych, którzy są daleko, a jednak blisko serca. Za to, że mogłem dostrzec piękno w prostych rzeczach — w zapachu potraw, w blasku świec, w spokojnych porankach i długich wieczorach.
Dziękuję za pokój, który na chwilę zamieszkał we mnie głębiej niż zwykle. Za to, że mogłem odpuścić to, co zbędne, i spojrzeć łagodniej na siebie i innych. Za przebaczenie — dane i otrzymane. Za nadzieję, która odradza się nawet wtedy, gdy świat wydaje się trudny.
Proszę Cię, pozwól mi nie zgubić tego dobra, które narodziło się w tych dniach. Naucz mnie przenosić świąteczne światło w zwykłą codzienność. Daj mi siłę, by być uważnym, cierpliwym i wdzięcznym także wtedy, gdy wróci pośpiech i obowiązki.
Strzeż moich bliskich, otaczaj ich opieką i spokojem. Tym, którzy przeżywali święta w samotności lub smutku, daj pocieszenie i nadzieję. A mnie prowadź tak, bym potrafił dzielić się dobrem, które otrzymałem.
Dziękuję Ci za ten czas. Za życie. Za wszystko, co widzialne i niewidzialne. Niech ta wdzięczność trwa we mnie dłużej niż święta. Amen.
