W Wielki Piątek, 3 kwietnia 2026 roku, ks. biskup Piotr Greger przewodniczył Liturgii Męki Pańskiej w konkatedrze Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Żywcu.
Homilię wygłosił ks. biskup Piotr, który zwracając się do wiernych powiedział:
„Usłyszana dzisiaj czwarta pieśń sługi Jahwe z Księgi Izajaszowego proroctwa, w sposób przejmujący roztacza obraz cierpień Mesjasza i głębię składanej ofiary; czyni to z takim realizmem, że przemawia podobnie mocno jak zapis Janowej Ewangelii. Niewinny Chrystus przyjął na siebie grzechy wszystkich ludzi: Pan zwalił na Niego winy nas wszystkich – tak wprost zaznacza prorok. Sensem krzyża Chrystusa nie jest jednak ogrom bólu oraz cierpienia, którego rzekomo domagałby się ludzki grzech jako zadośćuczynienie sprawiedliwości i krzywdzie wyrządzonej Bogu. Sensem krzyża Chrystusa jest oddanie się Ojcu w imieniu człowieka; zaś miłość Boga domaga się pełnej odpowiedzi ze strony człowieka. Zraniony grzechem człowiek nie jest sam zdolny do takiej odpowiedzi, na jaką Bóg zasługuje. Dlatego Chrystus udziela jej w imieniu każdego człowieka, by ten miał odwagę zbliżyć się do Ojca. Krzyż Jezusa objawia ogrom miłości, jaką Bóg darzy człowieka, ale ukazuje także zbawczy sens cierpienia. Jest ono wpisane w ludzką egzystencję, stanowi element naszej kondycji. Choroba, zmęczenie, zdradzona przyjaźń, niezrealizowane plany, brak pracy, małżeńska niezgoda, rodzinne problemy i wiele innych sytuacji, stanowią w naszym życiu jakżeż czytelne przesłanie doświadczenia krzyża. Jest krzyż celibatu i krzyż małżeństwa. Jest krzyż samotności i krzyż życia wspólnotowego. Jest krzyż młodości, kiedy jeszcze nie wszystko wolno i niewiele można. Jest także krzyż starości, kiedy już nie wszystko jest możliwe. Jest krzyż wieku dojrzałego, kiedy to kumulują się codziennie wymagania i wyzwania. W całym życiu, w ten czy inny sposób, dobrowolnie podjęty lub tylko znoszony, oczekiwany lub niespodziewany, akceptowany czy kontestowany – krzyż jest obecny zawsze! Nie ma Chrystusa bez krzyża, nie ma chrześcijaństwa bez krzyża, nie ma życia chrześcijańskiego bez krzyża. Miłość, jeśli jest autentyczna, prędzej czy później przynosi krzyż. Chrześcijaństwo bez krzyża, na swój sposób wygodne i słodkie, które wydaje się do pogodzenia z duchem tego świata czy z egoistycznymi aspiracjami człowieka, jest iluzją. W cieniu prawdy krzyża Chrystus uczy nas także składania siebie w ofierze. Spróbujmy to dziś odczytać w kluczu eucharystycznym. Co robić, jak żyć, aby z ofiary Chrystusa – nieustannie urzeczywistnianej na ołtarzu – uczyć się ofiarowania siebie Bogu i ludziom, aby w ten sposób coraz bardziej stawać się Jego uczniem? Jedną z odpowiedzi znajdziemy w ostatniej encyklice świętego Jana Pawła II (wczoraj mieliśmy kolejną rocznicę jego śmierci): „oprzeć głowę na piersi Jezusa”. Oczywiste, że nikt nie dorasta do Chrystusowego wzoru, ale Ewangelie były, są i będą pod tym względem niewyczerpanym źródłem inspiracji. Synowska więź z Ojcem, w której znajdują źródło i oparcie wszystkie odcienie miłości wobec drugiego człowieka; reakcje mądre i czułe zarazem, pozbawione sentymentalizmu, jak i oschłości; zgoda na tragizm doczesnego losu, akceptacja płynąca z wiary we wszechmoc i miłość Ojca. I bodaj najważniejsze: wolność od lęku przed miłością, czyli wolność dla miłości. Wyznania miłosne, zwłaszcza wobec Boga, często niewiele kosztują. Dlatego oprzyj głowę na Jego piersi, jak umiłowany uczeń, bo Jego miłości możesz być pewny. Oprzyj głowę na Jego piersi, cokolwiek to oznacza: modlitwę, zdumienie, prośbę o wybaczenie, bezradność, czułość… Już za moment będzie ku temu szczególna okazja, pochylimy się w postawie adoracji wobec krzyża Chrystusa, oprzemy swoją głowę na piersi Jezusa”… W liturgii uczestniczyli kapłani żywieckiej konkatedry z ks. proboszczem Grzegorzem Gruszeckim.
foto: Michał Szymoński, tekst: ms
