Panie, stoję dziś na progu Wielkiego Postu jak ktoś, kto wraca do domu po długiej drodze. Z pustymi rękami, z sercem, które pamięta radość, ale też ciężar własnych błędów. Nie przynoszę Ci wielkich słów. Przynoszę prawdę o sobie – taką, jaka jest.
Ty znasz mnie lepiej niż ja sam. Wiesz, gdzie jestem mocny, a gdzie łatwo się gubię. Widzisz moje dobre chęci i moje ucieczki. Widzisz chwile, gdy potrafię kochać, i te, gdy zamykam się w sobie. Dlatego proszę Cię dziś o jedno: naucz mnie zaczynać od nowa.
Daj mi odwagę ciszy. Takiej, w której nie uciekam w hałas, nie zasłaniam się obowiązkami, nie chowam się za pozorami. Ciszy, w której mogę usłyszeć Ciebie i prawdę o własnym sercu. Niech ten czas nie będzie tylko wyrzeczeniem zewnętrznym, ale drogą do wnętrza – tam, gdzie czekasz.
Panie, oczyść moje spojrzenie. Pomóż mi zobaczyć to, co naprawdę ważne. Oderwij mnie od tego, co mnie rozprasza i zubaża. Ucz mnie prostoty. Ucz mnie wdzięczności za małe rzeczy. Ucz mnie radości, która nie zależy od okoliczności, ale rodzi się z bliskości z Tobą.
Jeśli trzeba, prowadź mnie przez pustynię. Przez dni suche, bez pocieszeń, przez chwile zwątpienia i zmęczenia. Daj mi wytrwać wtedy, gdy modlitwa wydaje się pusta, a serce ciężkie. Przypominaj mi, że właśnie tam rodzi się prawda.
Daj mi serce łagodne dla innych. Abym nie sądził szybko, nie ranił słowem, nie budował murów. Naucz mnie przebaczać tak, jak Ty przebaczasz – cierpliwie, bez rachunku. Otwórz moje dłonie, abym umiał się dzielić: czasem, uwagą, dobrem.
A nade wszystko odnów we mnie pragnienie Ciebie. Niech ten Wielki Post nie będzie tylko obowiązkiem, ale spotkaniem. Niech stanie się drogą, na której krok po kroku będę wracał do Źródła. Do miłości, która mnie stworzyła i która nigdy nie przestaje czekać.
Panie, weź moje słabości i przemieniaj je w światło. Weź mój niepokój i zamień go w pokój. Weź mój strach i ucz mnie ufać. A gdy przyjdzie czas Paschy, pozwól mi stanąć przed Tobą z sercem prostszym, czystszym, bliższym Tobie niż dziś.
Amen.
