Były czasy, kiedy chleb otaczano szczególnym szacunkiem. Przed jego rozkrojeniem czyniono znak krzyża, a kromkę, która upadła na ziemię, podnoszono z czcią. Nie był to jedynie religijny zwyczaj, lecz wyraz głębokiego przekonania, że chleb jest czymś więcej niż pożywieniem. Jest owocem ludzkiego trudu, symbolem życia i darem Bożej Opatrzności.
Dziś, kiedy półki sklepowe uginają się od żywności, coraz łatwiej zapominamy o wartości rzeczy najprostszych. Chleb stał się produktem, który można bez większego namysłu wyrzucić i zastąpić nowym. Tymczasem jego prawdziwej wartości nie wyznacza cena, lecz to, co sobą reprezentuje.
Szacunek do chleba jest również szacunkiem do człowieka. Do rolnika, który uprawia ziemię, do piekarza, który pracuje, gdy inni śpią, i do tych, którzy każdego dnia zmagają się z niedostatkiem.
Nie chodzi o idealizowanie przeszłości, lecz o ocalenie pewnej wrażliwości. Bo społeczeństwo, które przestaje dostrzegać wartość codziennego chleba, może z czasem utracić także zdolność dostrzegania ludzkiego głodu.
Niech więc chleb na naszym stole nigdy nie będzie czymś oczywistym. Nie wszystko bowiem, co powszednie, jest pozbawione świętości.
Modlitwa
Panie Boże, dziękujemy Ci za chleb powszedni, za trud ludzkich rąk i za wszystkie dary Twojej Opatrzności. Naucz nas szanować to, co otrzymujemy, nie marnować tego, czego innym brakuje, i dzielić się z tymi, którzy cierpią niedostatek. Spraw, aby wraz z chlebem nigdy nie zabrakło w naszych domach miłości, wdzięczności i dobroci. Amen.
