Święto Odzyskania Niepodległości w Bielsku-Białej odbyły się jak co roku od wspólnego odśpiewanie hymnu Polski o godz. 12;00. Kilkuset mieszkańców Bielska-Białej zgromadziło się przed Ratuszem, by wspólnie odśpiewać hymn Polski, przy akompaniamencie Bielskiej Orkiestry Dętej Formacja Wojskowa pod dyrygenturą Jarosława Grzybowskiego.
Natomiast uroczystą Mszę świętą z okazji 108 rocznicy Odzyskania Niepodległości w bielskim kościele pw. św. Maksymiliana Kolbe koncelebrowaną sprawował, ks. biskup Roman Pindel, wraz ks. biskupem Romanem przy ołtarzu modlili się ks. Sławomir Kołata – proboszcz parafii,ks. Tomasz Sroka- administrator katedralnej parafii pw. św. Mikołaja, ks. Piotr Góra- sekretarz ks. biskupa Romana, ks. Krzysztof Bojan – wikariusz parafii, ks. Adrian Pietrasina- wikariusz w bielskiej parafii Trójcy Przenajświętszej oraz ks. kapitan Paweł Jaworski – kapelan 18 Bielskiego Batalionu Powietrznodesantowego. W Mszy św. uczestniczył również ks. Michał Kuryło- proboszcz bielskiej parafii prawosławnej Świętej Trójcy.
Zwracając się do licznie zgromadzonych ks. biskup Roman Pindel powiedział:
„Obchodzone dziś Narodowe święto niepodległości upamiętnia powstanie wolnej Polski po 123 latach zaborów. Dnia 11 listopada 1918 roku w Warszawie Rada Regencyjna przekazała Józefowi Piłsudskiemu władzę wojskową i naczelne dowództwo nad polskimi wojskami. Stanowiło to początek formowania władz centralnych odradzającego się państwa. Jednak na ustalenie i uznanie wszystkich granic Polski trzeba było czekać aż do 15 marca 1923 r. W tę uroczystość państwową i patriotyczną słyszymy w kościele fragment Listu Pawła Apostoła do Tytusa (Tt 3,1-2), który organizował Kościół na Krecie. Nie będąc Żydem, a poganinem urodzonym w kosmopolitycznej Antiochii, nie znał innej władzy zwierzchniej niż Rzym i widział potrzebę takiej władzy, która organizuje życie społeczne. Natomiast Paweł, Żyd z urodzenia, szczycący się także obywatelstwem rzymskim, wewnętrznie mógł się nie zgadza z panowaniem pogańskiego cesarza nad narodem wybranym. Uznając zaś potrzebę porządku społecznego, nakazał Tytusowi, aby przypominał wiernym o koniecznym posłuszeństwie wobec wszelkiej władzy. Dlatego pisał:
„Najmilszy: Przypominaj wszystkim, że winni podporządkować się zwierzchnim władzom, słuchać ich i okazywać gotowość do wszelkiego dobrego czynu: nikogo nie lżyć, unikać sporów, odznaczać się uprzejmością, okazywać każdemu człowiekowi wszelką łagodność”
Gdy obchodzimy dziś Narodowe święto niepodległości, przyjrzyjmy się dziś temu, jak na naszych terenach przygotowywano się do odrodzenia państwa polskiego i jak w konkretnych miejscach doszło do przejęcia władzy przez Polaków. Dzięki temu będziemy powracać w modlitwach do naszych lokalnych bohaterów i poległych w kościele na Mszy czy na cmentarzu podczas apelu poległych. Uczcimy pamięć i oddamy hołd tym, którzy w odpowiednim momencie w danej miejscowości odważyli się wypowiedzieć posłuszeństwo obcej władzy i tworzyć zręby nowej.
Poznajmy więc naszych lokalnych bohaterów i poległych w okresie przygotowań i zaangażowania na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości, zasadniczo z terenów naszej diecezji, Śląska Cieszyńskiego i Zachodniej Galicji, z miast takich jak Bielsko i Biała, Żywiec, Oświęcim i Kęty. Cofnijmy się do roku 1914. Zanim dokonano zamachu na Franciszka Ferdynanda 28 czerwca 1914 w Sarajewie, 22 czerwca w Żywcu do wieży dzwonnicy włożono dokument, który oddawał nastroje mieszkańców tego miasta. Wynika z niego, że w Żywcu i okolicy dominuje atmosfera wrzenia i przygotowań do walk. Zanim padły strzały w Sarajewie a państwa zaczęły wypowiadać wojnę, pisano:
„Czując w powietrzu nieuchronną burzę i my gotujemy się do walki o niepodległość naszego narodu, w której nas niech Boża dłoń wspiera. Powstały drużyny sokole, strzeleckie i bartoszowe, które razem liczą już w samej Galicyi kilkadziesiąt tysięcy umundurowanego i zbrojnego żołnierza polskiego. Obecny rząd cesarski widzi w nas naturalnego sojusznika i dlatego żadnych przeszkód organizacjom wojskowym polskim nie czyni. W Żywcu istnieją drużyny sokolska i strzelecka, które rozgałęziają się na sąsiednie wioski, znajdując w nich ochoczy i patriotyczny materiał ludzi.”
Odnaleziony w żywieckiej dzwonnicy tekst kończy wezwanie do osądu ich pragnienia wolnej Polski oraz spełniania obowiązku, jaki wymagały czasy, w których żyli. Osądźmy więc Żywczan z czerwca 1914 r. według ich słów pisanych dla potomnych. Tak nas wzywają do tego:
„Czytelnicy, którzy „da Bóg” w wolnej Polsce żyć będziecie, gdy dokument ten odnajdziecie – osądźcie czy obowiązek nasz dobrze spełniliśmy i za dusze nasze zanieście pokorne modły przed Tron Boży”.Piszą wyraźnie w 1914: „za dusze nasze zanieście pokorne modły przed Tron Boży”. Dlatego według ich prośby, modlimy się za nich z Żywca, ale i za innych w pierwszej części uroczystości w kościele. Za tych, którym jesteśmy winni wdzięczność, pamięć i modlitwę.
Modlimy się więc wpierw za tych, którzy nosili w sercu wielkie pragnienie niepodległej Polski, ale także za tych, którzy tworzyli pierwsze oddziały i dołączyli później. Pamiętamy o 80 ochotnikach z Białej, którzy 26 sierpnia 1914 r. wyruszyli do Wadowic i o drużynie Sokoła, która wyjechała pociągiem z Oświęcimia do Sierszy 25 sierpnia 1914 r. po złożeniu przysięgi poprzedniego dnia. Zebrane tłumy obsypały wręcz kwiatami pociąg z pierwszymi ochotnikami. Z Bielska nie wyruszył żaden odział tutaj zorganizowany, a nieliczni ochotnicy indywidualnie przedzierali się do Białej i tam dołączyć do tworzonych w tym mieście. Na naszych terenach w początkach wojny panował spokój, dlatego w zdominowanym przez Polaków Jabłonkowie Piłsudski kształcił kadry dowódcze polskich oddziałów, a po wyczerpujących walkach w 1914 r. na froncie wschodnim, ze swoją Pierwszą Brygadą odpoczywał w Kętach i okolicy od 24 stycznia do 28 lutego 1915. Oprócz zimowego odpoczynku, reorganizowano oddziały i uzupełniano stany ze zgłaszających się młodych ludzi z okolicy. Nasza Biała w latach 1914-1917 nieoczekiwanie pełniła rolę wojennej stolicy całej Galicji. Zanim bowiem we wrześniu 1914 roku armia carska zdobyła stolicę Galicji, Lwów, wcześniej najważniejsi urzędnicy z ważnymi dokumentami dotarli do Białej. Tu pojawiło się C.K. Namiestnictwo Galicyjskie, czyli rząd prowincji, Rada Szkolna Krajowa oraz Dyrekcja Skarbu Galicji. Nawykli do autonomii panującej we Lwowie przybyli urzędnicy ośmielali podzielonych i zastraszonych Polaków w Białej do sprzeciwiania się dominacji austriackiej. Gdy w Białej Polacy przejęli władzę i urzędy, w Bielsku powstała Rada Narodowa dla Śląska, pragnąca przyłączenia miasta do Austrii. Gdy nie było szans na podobne ruchy jak w Białej, konieczne było wkroczenie regularnego Wojska Polskiego 17 listopada. Jednak dopiero 28 listopada 1918 niemieckie władze Bielska podpisały porozumienie z Radą Narodową Księstwa Cieszyńskiego, która była od początku za przyłączeniem do odrodzonej Polski. Takie są dzieje początków, jaki stan Rzeczpospolitej jest, każdy widzi. To jest drugi motyw do potężnej modlitwy o ocalenie niepodległości, wolność i pokój dla nas i następnych pokoleń.
Dlatego przywołajmy jeszcze raz wezwanie Pawła z listu do Tytusa, w którym znajdujemy także słowa posuwające kolejne intencje: „Przypominaj wszystkim, że powinni podporządkować się zwierzchnim władzom, słuchać ich i okazywać gotowość do wszelkiego dobrego czynu: nikogo nie lżyć, unikać sporów, odznaczać się uprzejmością, okazywać każdemu człowiekowi wszelką łagodność”.
Po Mszy św. w opadach deszczu, ulicami miasta ruszył uroczysty pochód z wielką biało- czerwoną flagą, który udał się na cmentarz wojskowy, gdzie spoczywają żołnierze polegli w I i II wojnie światowej. Po modlitwie odbył się Apel Poległych z udziałem Kompanii Honorowej 18. Bielskiego Batalionu Powietrznodesantowego i Bielskiej Orkiestry Dętej Formacja Wojskowa.
W uroczystościach w świątyni i na cmentarzu udział wzięli członkowie polskiego i europejskiego parlamentu, przedstawiciele władz miejskich i samorządowych, reprezentanci dowództwa wojska, policji, straży granicznej, straży pożarnej, harcerze, Bractwo Kurkowe, Rycerze św. Jana Pawła II oraz liczne poczty sztandarowe.
Uroczystość zakończyła ceremonia składania pod pomnikiem kwiatów przez delegacje uczestniczące w obchodach święta. Na cmentarzu wojskowym uroczystości prowadził Marek Kamiński z bielskiego BCK im. Marii Koterbskiej.
Foto i tekst:ms
