Pod takim hasłem „ Dając – otrzymujemy” w dniu 19 września br. do Kalwarii Zebrzydowskiej po raz 18 odbyła się Pielgrzymka Rodzin z naszej diecezji bielsko- żywieckiej. Pielgrzymkę rozpoczęto od Drogi Krzyżowa na kalwaryjskich dróżkach. Pielgrzymi modlili się w intencjach swoich rodzin, prosząc o potrzebne łaski, a także za ciężko chorego chłopca z parafii w Ustroniu. Rozważania poszczególnych stacji odnosiły mękę Chrystusa do codzienności małżeńskiej i rodzinnej: trudnych relacji, chorób, kryzysów, wychowania dzieci, wzajemnej pomocy i przebaczenia. Pielgrzymów z naszej diecezji powitał o. Cyprian Moryc OFM, kustosz sanktuarium. „Życzę wam doświadczenia najpierw pewnego niepokoju, a nawet bólu, że miłość Chrystusowa wciąż jest mało odkryta, mało przeżywana. Życzę, żeby za przyczyną Matki Bożej Kalwaryjskiej, miłosiernej, czułej, Duch Święty zapalił wasze serca i rodziny Chrystusową miłością i Franciszkowym pokojem”.
Po zakończonej Drodze Krzyżowej odbyła się na kalwaryjskim wzgórzu przy ołtarzu polowym uroczysta Eucharystia pod przewodnictwem ks. biskupa Romana Pindla wraz księżmi z naszej diecezji. Podczas liturgii małżonkowie odnowili przyrzeczenia małżeńskie.
Homilię wygłosił ks. biskup Roman, który zwracając się do zgromadzonych rodzin powiedział:
„Pomyślmy więc, co obiecuje to zdanie: „Albowiem dając, otrzymujemy”? Jak każdy tekst, tak i ten musi być odczytany w kontekście. Stanowi go prośba do Boga, zamieszczona w końcowej części modlitwy, która brzmi:
„Spraw abyśmy mogli
nie tyle szukać pociechy, co pociechę dawać;
nie tyle szukać zrozumienia, co rozumieć;
nie tyle szukać miłości, co kochać;
albowiem dając otrzymujemy;
wybaczając zyskujemy przebaczenie;
a umierając, rodzimy się do wiecznego życia”.
Nasze hasło jest jedną z trzech obietnic i tak jak dwie pozostałe nie zapewnia, że wróci to, co odeszło. Jeżeli wybaczamy, to Ewangelia zapewnia, że nasze grzechy wybaczy Bóg, a co jest nieporównywalnie ważniejsze od wybaczenie od człowieka. Gdy umieramy, to przecież nie powracamy do tego samego życia, ale do wiecznego. Także pierwsze zapewnienie, które stanowi hasło naszej pielgrzymki, powinno obiecywać temu, który daje, że otrzyma, ale inne, lepsze dobra. Podobnie jak w innej obietnicy Jezusa, który mówił: „każdy, kto dla mego imienia opuści dom, braci lub siostry, ojca lub matkę, dzieci lub pole, owszem, stokroć tyle otrzyma, ale co ważniejsze, i życie wieczne odziedziczy”.Powróćmy do hasła: albowiem dając – otrzymujemy. To dawanie dobrze zrozumiał polski jazzman, Stanisław Sojka, który w kultowym utworze „Tolerancja”, po każdej zwrotce dwukrotnie powtarzał wymowny refren: „Na miły Bóg/ Życie nie tylko po to jest, by brać/ Życie nie po to, by bezczynnie trwać/ I aby żyć, siebie samego trzeba dać”. Kto siebie samego da, może oczekiwać, że otrzyma życie, sensowne, warte przeżycia, a dla tego, kto wierzy, także życie wieczne. O tak rozumianym dawaniu „siebie samego” mówił do młodzieży w Częstochowie Jan Paweł II 18 czerwca 1983 roku. Jego przemówienie wspomina po latach ówczesny oazowicz, poruszony odważnym wezwaniem do takich jak on, młodych Polaków: Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni od was nie wymagali. Doświadczenia historyczne mówią nam o tym, ile kosztowała cały naród okresowa demoralizacja. Dzisiaj, kiedy zmagamy się o przyszły kształt naszego życia społecznego, pamiętajcie, że ten kształt zależy od tego, jaki będzie człowiek. Te słowa, by od siebie wymagać, by stawać się człowiekiem, jakiego potrzebuje Polska, społeczeństwo, Kościół, zapamiętał dobrze ówczesny oazowicz w tym sensie, aby dać z siebie, co kosztuje, co jest wyrazem wymagania od siebie. Ciekawe, że późniejsze badania nad przyjęciem całego nauczania Jana Pawła II wskazują, że najbardziej poruszyły Polaków słowa z Warszawy z pierwszej wizyty Papieża, gdy wzywał on Ducha Świętego do zstąpienia i do odnowienia tej ziemi. Na drugim miejscu ze względu na siłę oddziaływania znalazły się, przywołane przed chwilą, słowa skierowane do młodzieży: „Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni od was nie wymagali”. Możemy powrócić do hasła naszej pielgrzymki i powiedzieć, że jest ono słuszne i piękne, warte do podjęcia, pod warunkiem, że je rozumiemy, jak wskazywał Jan Paweł II. Faktycznie, jeżeli dajemy siebie samych w sposób bezinteresownych dla innych czy Boga, to też faktycznie otrzymujemy siebie samych takimi, jakimi chciał nas Bóg. Stajemy się spełnieniem Jego najwspanialszego marzenia o nas. Uczestniczymy w pielgrzymce rodzin do Kalwarii, nosząc ze sobą sprawy nasze i naszych bliskich. Nie możemy jednak uciekać od tematów i spraw, które są globalne, ogólnokościelne, narodowe i diecezjalne. Nie może zabraknąć dziś modlitwy o sprawiedliwy pokój i bezpieczeństwo dla naszych domów i rodzin. Bezpieczeństwo naszej ojczyzny oraz Kościoła w Polsce to także dzieci, w zdecydowanie większej liczbie niż obecnie. Moi Drodzy, przybywamy z pielgrzymką do Matki Bożej Kalwaryjskiej, aby tutaj się modlić w różnych sprawach. Ogarniajmy także i te ważne, o których mówimy. Od wytrwałej modlitwy wielu zaczęła się przemiana i odnowa w wielu ważnych sprawach. A więc módlmy się, i to z wiarą.”
Po zakończonej Eucharystii przedstawiciele Domowego Kościoła – para diecezjalna – Agnieszka i Krzysztof Grotowie – podziękowali ks. biskupowi Romanowi za przewodniczenie pielgrzymce,a moderator diecezjalny Domowego Kościoła ks. Łukasz Tlałka przedstawił Joannę i Krzysztofa Brzezickich, nową parę rejonową Domowego Kościoła w rejonie Żywca. Głównym organizatorem Pielgrzymki Rodzin do Kalwarii Zebrzydowskiej był ks. Tomasz Gorczyński wraz ze współpracownikami z Wydziału Duszpasterstwa Rodzin Kurii Diecezjalnej.
Oprawę muzyczną pielgrzymki zapewniły dwa zespoły: „Vox Floriani” z parafii św. Floriana w Żywcu- Zabłociu, prowadzony przez Annę i Tomasza Barcików, oraz chór bielskiej katedry „Cantores Sancti Nicolai” pod dyrygenturą Macieja Leśniaka. Połączonymi chórami dyrygował organista bielskiej katedry Maciej Leśniak.
Foto: Robert Karp, tekst:ms
