Boże,
dzisiaj chcę Ci powierzyć tych, których imion nie znam. Tych, o których nikt dzisiaj nie pomyślał. Za których nikt nie zapalił świecy, nie wypowiedział ich imienia i nie powiedział: „Boże, miej go w swojej opiece”.
Modlę się za ludzi samotnych. Za tych, którzy nie mają już rodziny albo mają ją tylko na papierze. Za tych, których telefon milczy całymi dniami. Za chorych, przy których łóżku nikt nie siedzi. Za starszych, którzy czekają na czyjeś kroki na korytarzu, choć wiedzą, że nikt nie przyjdzie.
Za tych, którzy odeszli z tego świata niezauważeni. Których grobów nikt już nie odwiedza. Których imiona zatarł czas, a historie przepadły razem z ludźmi, którzy je pamiętali.
Modlę się za tych, których trudno było kochać. Za pogubionych, odrzuconych i osądzonych. Za tych, którzy popełnili błędy tak wielkie, że inni przestali widzieć w nich człowieka. Ty jednak, Boże, znasz całą ich historię. Wiesz, co nosili w sercu, czego się bali, czego żałowali i ile dobra mogło pozostać niewidoczne dla świata.
Powierzam Ci również tych, którzy sami przestali wierzyć, że zasługują na czyjąkolwiek modlitwę.
Bądź dzisiaj szczególnie blisko nich.
A jeśli gdzieś na świecie jest człowiek, za którego naprawdę nikt się nie modli — przyjmij tę modlitwę właśnie za niego.
Nie znam jego imienia.
Nie znam jego twarzy.
Nie wiem, jakie było jego życie.
Ale Ty wiesz.
I może właśnie na tym polega modlitwa: żeby czasem poprosić o dobro nie dla swoich, nie dla tych, których kochamy i pamiętamy, ale dla zupełnie obcego człowieka.
Żeby choć przez chwilę nikt nie był przed Tobą zapomniany.
Amen.
