Zakończenie szkoły to zawsze wyjątkowy moment. Jest w nim radość, wzruszenie, trochę niedowierzania i ta cicha świadomość, że kończy się pewien ważny etap życia. Uczniowie klasy ósmej Katolickiej Szkoły Podstawowej im. Świętej Rodziny w Cieszynie postanowili pożegnać swoich nauczycieli w sposób szczególny — z wdzięcznością, humorem i ogromnym sercem.
W swoim podziękowaniu wspomnieli tych, którzy przez lata prowadzili ich po nie zawsze prostej, czasem wyboistej, ale bardzo ważnej ścieżce edukacji. Dziękowali za lekcje, cierpliwość, uśmiech, wymagania, dobre słowo, poczucie humoru i za wszystkie chwile, które zostaną z nimi na długo.
Były podziękowania za język polski, matematykę, historię, fizykę, chemię, muzykę, informatykę, wychowanie fizyczne, religię, WOS, języki obce i wiele innych szkolnych doświadczeń. Były też słowa wdzięczności dla osób, które każdego dnia troszczyły się o porządek, organizację i codzienne funkcjonowanie szkoły.
W tym uczniowskim wpisie było wszystko, co najpiękniejsze w szkolnych pożegnaniach: szczerość, lekki żart, dystans do siebie i ogromna wdzięczność wobec ludzi, którzy pomagali im dorastać.
Szczególnie wzruszające słowa popłynęły do wychowawczyni, pani Natalii Wicińskiej, której uczniowie podziękowali za spokój, dobro i prowadzenie ich przez większość szkolnej drogi. Nazwali szkołę swoim drugim domem — a to chyba jedno z najpiękniejszych zdań, jakie można usłyszeć od uczniów.
Takie podziękowania pokazują, że szkoła to nie tylko podręczniki, sprawdziany i oceny. To przede wszystkim relacje. To ludzie, którzy zostawiają ślad. To nauczyciele, którzy czasem wymagają, czasem upominają, czasem żartują, ale przede wszystkim są obecni.
Ósmoklasiści z Katolickiej Szkoły Podstawowej im. Świętej Rodziny w Cieszynie pięknie pokazali, że wdzięczność można wyrazić prosto, mądrze i z uśmiechem.
Przed nimi nowy etap. Nowe szkoły, nowe wyzwania, nowe drogi. Ale to, co otrzymali przez te lata — wiedza, dobro, wychowanie i obecność ważnych ludzi — pójdzie z nimi dalej.
Powodzenia, Ósmoklasiści. Niech świat stoi przed Wami otworem.
Zresztą sami przeczytajcie:
Kochani Nauczyciele, w imieniu całej klasy ósmej, bardzo dziękujemy wszystkim nauczycielom, których spotkaliśmy na naszej wyboistej ścieżce edukacji. Wiemy, że nie było łatwo, tym bardziej doceniamy trud włożony w próbę nauczenia nas tego co niezbędne.
Pani Karolinie Wąs – za słoneczny uśmiech niezależnie od pogody i wyjątkowe lekcje polskiego.
Pani Ilonie Janocie – za doprowadzenie naszej klasy do „ładu i składu” matematycznego i nauczenie nas maksymy „pięć minut skupienia, a radości na całe życie”.
Pani Joannie Geller – za kreatywność w ripostowaniu, a przede wszystkim nauce i za zdrapki ostatniej szansy.
Panu Marcelowi Karwecie – za przybliżenie nam praw fizyki i odległych miejsc na mapie świata. Szczególnie dziękujemy za tyle nieprawdopodobnych przygód godnych książki!
Panu Tadeuszowi Chodykinowi – za naukę strzelectwa sportowego na festynach szkolnych i jak dbać o bezpieczeństwo swoje i innych.
Pani Soni Nieboras – za przybliżenie nam tajemnic skrywanych przez klawiaturę komputera.
Pani Roksanie Mirdze – za piękne, długie romantyczne spacery, po których potem nie mogliśmy chodzić przez tydzień.
Pani Magdalenie Szadkowskiej – za codzienną dawkę uśmiechu i poszerzanie horyzontów sztuki.
Pani Magdalenie Żerdik – za wyjątkowe lekcje historii, które były jak zapierająca dech w piersiach opowieść.
Pani Adriannie Galei – za wspólną eksplorację Tablicy Mendelejewa i stoicką cierpliwość do nas pomimo naszych „problemów słuchowych”.
Pani Elżbiecie Siudak – za trud włożony w pomoc w wychowaniu nas na ludzi. Wyszło chyba ok. Dziękujemy.
Pani Adzie Gieruli – za uśmiech i pokazanie nam prawdziwej muzyki, mimo że niektórym z nas słoń podeptał uszy kilkukrotnie.
Księdzu Pawłowi Stawarczykowi – za wspaniały rok, w którym mieliśmy najlepsze lekcje religii w całej naszej karierze edukacyjnej, pomimo że wydawało się, że nie słuchamy. Życzymy pontyfikatu – należy się księdzu, za ten rok z nami!
Pani Karolinie Lech – za odkrywanie pięknej zieleni chlorofilu otaczającego nas świata.
Pani Annie Sokolińskiej – za Deutsche Sprache sehr gut. Danke schon!
Pani Marysi, która miała niewątpliwie ogrom pracy żeby doprowadzić naszą salę do stanu używalności.
Pani Agnieszce Pniok – za rogaliki i kanapki na zeszyt, ładowarki i organizację papieru na zajęcia.
Pani Dyrektor Sławomirze Ruchale – za podwyższenie poprzeczki dla następców i ciekawe lekcje WOSu.
Pani Natalii Wicińskiej – za przeprowadzenie przez większość okresu edukacji. Dziękujemy za Pani spokój, wychowanie nas w naszym drugim domu i dobro którym nas Pani obtula.
Jeszcze raz dziękujemy każdemu, kto był z nami przez te wszystkie lata. Doceniamy wiedzę i dobro, które otrzymaliśmy. Bardzo dziękujemy!
Fot. FB szkoły
