W dniu 30 maja br. w bielskiej katedrze pw. św. Mikołaja, ks. biskup Roman Pindel święceń prezbiteriatu sześciu diakonom. Mszę świętą koncelebrował ks. biskup Roman Pindel wraz ks. biskupem Piotrem Gregerem. Wśród modlących się przy ołtarzu byli proboszczowie z parafii, z których pochodzą neoprezbiterzy i parafii w których byli na rocznej praktyce, przełożeni z Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie. W uroczystości uczestniczyli przedstawiciele rodzin, znajomi i przyjaciele neoprezbiterów, a także klerycy z krakowskiego seminarium.
Homilię wygłosił ks. biskup Roman, który zwracając się do prezbiterów powiedział:
„Drodzy Synowie, w dniu Waszych święceń słyszymy słowa Listu św. Judy zawierające ważne zachęty do życia oraz posługi kapłańskiej i okazywania miłosierdzia w szczególnych okolicznościach. One dobrze korespondują z życiem i posługą św. Brata Alberta, Patrona Waszego rocznika. Zwieńczeniem i ukoronowaniem życia człowieka jest zbawienie, którego nie osiągnie o własnych siłach i za żadną cenę, jak tylko przez miłosierdzie Boga, który chce zbawić każdego od zła tego świata i każdego grzechu. Do tych wskazań odnośnie do troski o własne zbawienie nawiązuje pytanie, które zadaje biskup jeszcze przed udzieleniem święceń: „Czy chcesz coraz ściślej jednoczyć się z Chrystusem, Najwyższym Kapłanem, który z samego siebie złożył Ojcu za nas nieskalaną Ofiarę, i razem z Nim poświęcać się Bogu za zbawienie ludzi?”
Druga część wskazań św. Judy dotyczy tego, jak należy troszczyć się o powierzonego człowieka w zależności od jego sytuacji i stanu. Apostoł zachęca tymi słowami: „Miejcie miłosierdzie dla tych, którzy mają wątpliwości. Innych zaś ratujcie, wyrywając z ognia. Dla jeszcze innych miejcie miłosierdzie w bojaźni – nienawidząc nawet ubrania splamionego przez ciało”.W pierwszej sytuacji znajdują się ci, którzy przeżywają wątpliwości i dylematy bez własnej winy. Tym należy okazywać zrozumienie, współczucie i miłosierdzie, zwłaszcza, gdy rozwiewanie wątpliwości i cierpliwe wspieranie przynosi dobre owoce i pozytywną przemianę. W pierwszej sytuacji znajdują się ci, którzy przeżywają wątpliwości i dylematy bez własnej winy. Tym należy okazywać zrozumienie, współczucie i miłosierdzie, zwłaszcza, gdy rozwiewanie wątpliwości i cierpliwe wspieranie przynosi dobre owoce i pozytywną przemianę. Ludzi z drugiej grupy może uratować tylko radykalna interwencja. Ich sytuacja jest skrajnie niebezpieczna, jakby w ostatniej chwili trzeba było kogoś wyciągać z ognia. Są to bowiem ludzie, których grzech wciąga, a oni tego nie dostrzegają lub bagatelizują. Trzeba się liczyć z tym, że interwencja może być odrzucona lub potraktowana jako niepożądana, mimo grożącego śmiertelnego zagrożenia. Trzecią grupę tworzą ci, którzy sami są tak zepsuci, że nawet mogą uwieść lub pociągać skutecznie innych do złego. Można im próbować okazywać miłosierdzie, ale ze świadomością najwyższego zagrożenia dla siebie i swego zbawienia. Nie może być na pewno tolerancji dla czynów, gdy są złe. Moi drodzy, przed przyjęciem święceń usłyszycie też pytanie, które wiąże się z drugą grupą wskazań św. Judy odnośnie do troski o powierzonych wiernych. Brzmi ono: „Czy chcesz razem z nami wypraszać Boże miłosierdzie dla powierzonego ci ludu, modląc się nieustannie według nakazu Chrystusa?”
Niech tak się staje, jak przyrzekacie i jak pragniecie według najlepszych Waszych zamiarów. Stawajcie się coraz to bardziej skutecznymi narzędziami miłosiernego Boga, zabiegając o zbawienie własne i tych, którzy są Wam powierzani”.
W obrzędzie święceń kandydaci do kapłaństwa przyrzekli m. in. posłuszeństwo biskupowi i jego następcom oraz prowadzenia życia „zgodnie z tajemnicą Pańskiego krzyża”. Po odśpiewaniu litanii do Wszystkich Świętych, wyświęcani modląc się przyjęli postawę prostracji, polegającą na leżeniu krzyżem przed ołtarzem. W kulminacyjnym momencie obrzędu ks. biskup Roman w ciszy nałożył na diakonów ręce i odmówił nad nimi modlitwę święceń. Także pozostali duchowni nałożyli na przyjmujących święcenia ręce, przekazując w ten sposób władzę kapłańską. Po przywdzianiu szat liturgicznych ręce prezbiterów zostały namaszczone krzyżmem świętym. Ks. biskup Roman podał także każdemu z nich chleb na patenie i wino z wodą w kielichu i przekazał znak pokoju. Nowo wyświęceni podeszli do ołtarza, by celebrować swoją pierwszą Mszę świętą.
Na koniec liturgii przedstawiciel nowo wyświęconych kapłanów Tadeusz Florczyk wypowiedział słowa wdzięczności pod adresem ks. biskupów, ks. przełożonych, rodziny oraz księży z rodzimych parafii. Świecenia prezbiteriatu otrzymali :
Tadeusz Florczyk z parafii pw. św. Apostoła w Czańcu, ks. Tadeusz Grabowski z parafii Najdroższej Krwi Pana Jezusa w Kętach Podlesie, ks. Szymon Janoszek z parafii pw. św. Stanisława Biskupa Męczennika w Łodygowicach Górnych, ks. Łukasz Kapica z parafii św. Maksymiliana Marii Kolbe w Nowej Wsi, ks. Sławomir Linert z parafii św. Jozafata Kuncewicza w Marklowicach Górnych, ks. Jan Łączak z parafii św. Franciszka z Asyżu w Bielsku- Białej Wapienicy. Nowi prezbiterzy w najbliższych dniach będą przewodniczyć Mszą św. prymicyjnych w swoich rodzinnych parafiach. Neoprezbiterzy wstąpili do Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Krakowskiej w 2020 roku. Przyjętych zostało wówczas 28 alumnów z Archidiecezji Krakowskiej oraz Diecezji Bielsko-Żywieckiej. Dzisiaj rocznik liczy 11 osób. Patronem rocznika jest święty Brat Albert. Był to czas wypełniony modlitwą, studiami na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie oraz wieloma praktykami duszpasterskimi.
Komentarz podczas liturgii święceń prezbiteriatu prowadził ks. Piotr Góra- sekretarz ks. biskupa Romana.
Były to trzydzieste szóste święcenia kapłańskie w historii naszej diecezji bielsko- żywieckiej i dwunaste, których dokonał w tej świątyni ks. biskup Roman Pindel, sprawujący posługę pasterską w naszej diecezji bielsko- żywieckiej od 6 stycznia 2014r. Uroczystościom święceń prezbiteriatu uświetniły śpiewy: chóru bielskiej katedry pod kierownictwem Maćka Leśniaka oraz scholi Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Krakowskiej pod przewodnictwem ks. dr. Krzysztofa Kurnika.
Tekst i foto:ms
