Boże,
to już środek tygodnia.
Trochę zmęczenia zebrało się w głowie, trochę pośpiechu w sercu.
Za dużo spraw naraz, za dużo myśli, które nie chcą się wyciszyć.
A ja dziś nie proszę o wielkie cuda.
Nie proszę o życie bez problemów.
Proszę tylko o zwykłą radość.
O taki dzień, w którym człowiek umie jeszcze zauważyć światło wpadające przez okno.
O spokojną kawę.
O życzliwego człowieka.
O chwilę śmiechu, który przychodzi nagle i przypomina, że życie nadal potrafi być dobre.
Naucz mnie cieszyć się małymi rzeczami, bo to z nich składa się życie.
Z rozmowy.
Z czyjejś obecności.
Z muzyki w samochodzie.
Z ciszy wieczorem.
Z tego, że jeszcze mam siłę wstać i próbować od nowa.
Kiedy gubię sens – przypomnij mi, że nie wszystko musi być idealne, żeby było piękne.
Kiedy jestem zmęczona ludźmi – postaw przy mnie tych, którzy dają pokój, a nie chaos.
Kiedy za bardzo się martwię – naucz mnie oddychać spokojniej i ufać, że nie muszę wszystkiego unieść sama.
Daj mi dziś serce lżejsze od myśli.
Uśmiech prawdziwy, nie wymuszony.
I taką zwykłą, cichą wdzięczność za to, że mimo wszystko nadal jestem tutaj.
Że jeszcze mogę kochać, pomagać, śmiać się i zaczynać od nowa.
Bo czasami właśnie to jest największym cudem –
nie wielkie wydarzenia,
ale spokojne serce pośrodku zwykłego tygodnia.
Amen.
