Po czterech dniach pielgrzymi przemierzając malownicze szlaki Małopolski z naszej diecezji bielsko – żywieckiej w dniu 3 maja br. dotarli do sanktuarium Bożego Miłosierdzia i sanktuarium św. Jana Pawła II w Łagiewnikach. W łagiewnickim sanktuarium pielgrzymów powitał ks. biskup Roman Pindel oraz rektor ks. dr Zbigniewa Bielasa, który wyraził wdzięczność za podjęty trud drogi oraz za świadectwo wiary pielgrzymów. Ks. Zbigniew przypomniał, że bazylika Bożego Miłosierdzia została konsekrowana przez św. Jana Pawła II w 2002 roku. Nawiązał także do rozpoczętych przygotowań do jubileuszu 25-lecia zawierzenia świata Bożemu Miłosierdziu, który będzie obchodzony w przyszłym roku. Cytując słowa św. Faustyny Kowalskiej o „niepojętym i niezgłębionym miłosierdziu Bożym”, kapłan podkreślił, że to właśnie miłosierdzie stanowi fundament chrześcijańskiej nadziei. Zachęcił pielgrzymów do ufnego powtarzania słów: „Jezu, ufam Tobie” oraz do zawierzenia Bogu własnego życia. Wyraził życzenie, aby modlitwa w sanktuarium stała się dla pielgrzymów źródłem pokoju i umocnienia, a spotkanie z Jezusem Miłosiernym przyniosło nadzieję na codzienność. Słowa podziękowania wypowiedział ks. Marcin Samek,który wyraził wdzięczność Bogu za sprzyjające warunki oraz za prowadzenie „szlakami miłosierdzia”, podkreślając, że cztery dni drogi upłynęły w dobrej atmosferze i jedności wspólnoty.
Po uroczystym powitaniu, wraz z pątnikami ks. biskup Roman udał się do pobliskiego sanktuarium Bożego Miłosierdzia.
Pielgrzymi modlili się przed cudownym obrazem Jezusa Miłosiernego pędzla Adolfa Hyły, który znajduje się w kaplicy klasztornej Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia.
Uroczystą Eucharystię w łagiewnickim sanktuarium Jana Pawła II sprawował ks. biskup Roman Pindel wraz kapłanami uczestnikami pielgrzymki na czele z ks. Marcinem Samkiem przewodnikiem pielgrzymki. Ks. biskup Roman zwracając się do pielgrzymów powiedział: „Ewangelie na wielu miejscach mówią o przejściu albo odejściu Jezusa. Na pytanie o to, dokąd idzie, Jezus odpowiada: „do Ojca”. Zapowiada, że w domu Ojca jest miejsce dla każdego. Rodzą się jednak dalsze pytania o to, w jaki sposób, czyli „którędy”, albo „jaką to drogą” On ma iść czy iść. W czytanej dziś Ewangelii Jezus wyraźnie określa cel swojej drogi, a jest nim „dom Ojca”, ale też wskazuje cel swojej drogi, w sensie, „po co”? On idzie, aby „przygotować miejsce”. Dlatego dalej mówi: „W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem”. Tak więc wszystko, co najważniejsze, wydaje się jasne, zwłaszcza, że Jezus dodaje na końcu: „Znacie drogę, dokąd Ja idę”. Dziś Jezus mówi, jak przez Jego czyny i słowa można widzieć Kim jest Bóg, którego nie widać, który nie ma posągów ani obrazów jak inni bogowie. Jezus jest dla ludzi odbiciem Ojca, bo co czyni i mówi, objawia Ojca. Ujawnia, kim jest Ojciec w niebie oraz jaki On jest. Gdy Jezus konkretnie okazuje komuś miłosierdzie, to chce w ten sposób ludziom objawia miłosierne oblicze Ojca, by wierzyli, że Jego Ojciec jest miłosierny. Gdy Jezus naucza tłumy, gdy je karmi, uzdrawia czy wypędza złego ducha, objawia w ten sposób, że w świat dotknięty przez zamęt, grzech i zniewolenie od złego, wkracza królestwo Boże. Gdy przeciwnicy Jezusa zarzucają, że On mocą Belzebuba wyrzuca złe duchy, wtedy On wskazuje, kto za Nim stoi. Mówi wówczas dosłownie: „Jeśli Ja palcem Bożym wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło już do was królestwo Boże”. „Palec Boży” to sam Bóg, bo Bóg Izraela nie ma palca, a dokonuje czynów, których żaden z ludzi, ani z bogów nie mogą uczynić. Gdy na Egipcjan spadła plaga komarów, a czarownicy nie potrafili już czynić podobnie, powiedzieli do faraona „Palec to Boży”. Uznali Boga Izraela, ale faraon pozostał uparty. W Ewangelii Mateusza Jezus powtarza kilka razy: „Powiedziano w starym…, a Ja wam powiadam…” Wie co robi i wie, że może tak powiedzieć. Jak kiedyś Bóg dał Mojżeszowi na Synaju Dziesięć przykazań, tak Syn Boży ma prawo je nowelizować i tak nauczać Apostołów i tłumy. W tym miejscu, gdzie Jezus objawił się św. Siostrze Faustynie, słuchajmy szczególnie uważnie Jego słów, które są rewolucyjne dla Żydów znających przykazania przekazane przez Mojżesza. Do słuchających Go tłumów mówił Jezus: „Słyszeliście, że powiedziano: Oko za oko i ząb za ząb! A Ja wam powiadam: Nie stawiajcie oporu złemu. Lecz jeśli cię kto uderzy w prawy policzek, nadstaw mu i drugi! Temu, kto chce prawować się z tobą i wziąć twoją szatę, odstąp i płaszcz! Zmusza cię kto, żeby iść z nim tysiąc kroków, idź dwa tysiące! Daj temu, kto cię prosi i nie odwracaj się od tego, kto chce pożyczyć od ciebie. Gdy nas kto krzywdzi, nie szukajmy zemsty, nie musimy odpowiadać – jak się mówi na wojnie – symetrycznie, więc podobnie. Raczej bądźmy wspaniałomyślni, a nawet gotowić znieść więcej. To jest miłosierdzie. Okazywał Je Jezus i objawiał w ten sposób miłosierne Oblicze Ojca”.
Piesza pielgrzymka bielsko- żywiecka to jedyna tego typu diecezjalna inicjatywa w dziejach łagiewnickiego sanktuarium Bożego Miłosierdzia. Pielgrzymi szli przez cztery dni w 7 grupach. Były to całe rodziny, osoby samotne, dzieci w wózkach, osoby w średnim i podeszłym wieku, a zwłaszcza szło bardzo dużo młodzieży. W pielgrzymce brało udział 1289 osób, a wraz z grupami rowerowymi – 1360 uczestników. Wśród nich jest 26 kapłanów, 31 kleryków i 25 sióstr zakonnych.
Foto: ks. Piotr Bączek,Joanna Kojda, Józef Sopka, tekst:ms
