W salwatoriańskiej parafii pw. NMP Królowej Polski w Bielsku-Białej w dniu Narodowego Święta Niepodległości – 11 listopada br. odprawiona została Msza św. za Ojczyznę.
Uroczystej liturgii przewodniczył proboszcz parafii ks. Paweł Krężołek SDS
w koncelebrze z ks. Edwardem Lasek SDS, ks. Michałem Kopiec SDS oraz ks. Stanisławem SDS.
Do licznie zgromadzonych wiernych homilię wygłosił ks. Paweł podkreślając: –
„ Gromadzimy się przy ołtarzu Pańskim, aby dziękować Bogu za dar wolności, za naszą Ojczyznę – Polskę, za tych wszystkich, którzy przez pokolenia zachowali w sercu miłość do niej, którzy nie pozwolili, aby zginął nasz język, nasza wiara, nasza kultura i narodowa tożsamość.
11 listopada to dzień, w którym wspominamy odzyskanie niepodległości w 1918 roku. Po 123 latach niewoli nasza Ojczyzna powróciła na mapę Europy. Nie stało się to samo. Za wolność zapłacono ogromną cenę: cierpieniem, przelaną krwią, ofiarą życia wielu pokoleń Polaków. Dlatego dzisiaj chcemy pamiętać, dziękować i modlić się.”
Nawiązując do czytanej dzisiaj Ewangelii o spotkaniu dziesięciu trędowatych , których Jezus uzdrowił, a tylko jeden z nich, Samarytanin za ten dar podziękował homilista zapytał: – „Czy nie jest podobnie z nami? – Ile razy prosimy Boga o zdrowie, o zgodę w rodzinie, o pomoc w trudnych chwilach? Jak często przychodzimy do Niego z naszymi troskami? A czy równie często przychodzimy , ażeby dziękować?”
„Dzisiaj w Święto Niepodległości, Ewangelia przypomina nam, że wdzięczność, jest ważną cechą człowieka wierzącego i dojrzałego.
Nie możemy traktować wolności jako czegoś oczywistego. Nie możemy zapomnieć, że Polska, w której dzisiaj żyjemy, została nam przekazana jako dar i zadanie. Wolność nie jest tylko wspomnieniem historycznym. Jest odpowiedzialnością, którą każdego dnia musimy podejmować na nowo.
Dlatego dzisiaj powinniśmy wrócić do Boga, tak jak uzdrowiony Samarytanin i powiedzieć: Panie, dziękujemy Ci za Polskę! Dziękujemy za tych, którzy walczyli o jej wolność. Dziękujemy za tych, którzy nie stracili nadziei nawet wtedy, gdy Ojczyzny nie było na mapach świata.”
W dalszej części kazania ks. Paweł nawiązał również do wspomnienia świętego dzisiejszego dnia – św. Marcina, który spotkawszy na swojej drodze ubogiego, zmarzniętego człowieka podzielił się z nim swoim żołnierskim płaszczem, przecinając go na pół. Ten prosty gest stał się symbolem chrześcijańskiej miłości. Marcin zrozumiał, że człowiek nie żyje tylko dla siebie. Trzeba jeszcze dostrzec drugiego człowieka.
Podsumowując te dwa wydarzenia o Samarytaninie i św. Marcinie kaznodzieja podkreślił, że jeden uczy nas wdzięczności, a drugi miłosierdzia. A przecież właśnie te dwie postawy są potrzebne naszej Ojczyźnie.
Możemy wywieszać biało czerwone flagi, śpiewać hymn narodowy, uczestniczyć w uroczystościach patriotycznych, ale prawdziwa miłość do Polski musi mieć również wymiar codzienny.
Miłość do Ojczyzny zaczyna się od szacunku dla drugiego człowieka, od uczciwości, od odpowiedzialności za rodzinę, od troski o ludzi starszych, samotnych i potrzebujących.
Nie wystarczy mówić: kocham Polskę. Trzeba jeszcze swoim życiem pokazać, że ta miłość jest prawdziwa.
Kontynuując swoją wypowiedź – kaznodzieja- przypomniał, że przez 123 lata Polska nie istniała jako niepodległe państwo, ale żyła w sercach Polaków, a wiara pozwoliła doczekać się wolnej Polski i dodał: –
„Dzisiaj żyjemy w wolnej Polsce. Możemy mówić po polsku, modlić się w naszych kościołach, pielęgnować tradycje i decydować o przyszłości naszej Ojczyzny. Ale musimy sobie zadawać pytanie: co robimy z tą wolnością?
Bo można odzyskać niepodległość państwa, a jednocześnie utracić wolność serca. Można żyć w wolnym kraju, a być zniewolonym przez nienawiść, egoizm, kłamstwo, chciwość czy obojętność.
Prawdziwa wolność nie polega na tym, że człowiek może robić wszystko, co mu się podoba. Prawdziwa wolność polega na tym, że potrafi wybierać dobro.
Dlatego potrzebujemy dzisiaj ludzi sumienia – podkreślił duchowny i kontynuował: –
„Ludzi, którzy nie będą budować swojej przyszłości na pogardzie i wzajemnym oskarżaniu, ale na prawdzie, odpowiedzialności, przebaczeniu i szacunku.
Potrzebujemy rodzin, w których dzieci uczą się miłości do Boga i Ojczyzny. Potrzebujemy młodych ludzi, którzy nie wstydzą się swoich korzeni. Potrzebujemy ludzi starszych, których doświadczenie i mądrość będą przekazywane następnym pokoleniom.
Potrzebujemy także jedności. Nie oznacza ona, ze wszyscy musimy myśleć jednakowo. Oznacza, że mimo różnic potrafimy szukać tego, co służy wspólnemu dobru.
Kończąc kazanie ks. Paweł zachęcił zebranych do modlitwy dziękczynnej za Ojczyznę.
Dzisiaj i my chcemy uklęknąć przed Bogiem i powiedzieć:
Panie Jezu, dziękujemy Ci za naszą Ojczyznę. Dziękujemy za wolność, którą możemy się cieszyć. Dziękujemy za bohaterów narodowych, za żołnierzy, powstańców, za tych wszystkich, którzy oddali życie, aby Polska była wolna.
Dziękujemy za tych, którzy w trudnych czasach nie utracili wiary i nadziei. Za matki, które uczyły dzieci modlitwy po polsku. Za ojców, którzy przekazywali miłość do Ojczyzny. Za kapłanów, którzy podtrzymywali ducha narodu.
Ale prosimy Cię także, Panie, abyś nie pozwolił nam zmarnować tego daru.
Strzeż Polski przed nienawiścią, podziałami i obojętnością. Ucz nas odpowiedzialności za wspólne dobro. Daj mądrość tym, którzy sprawują wadzę, uczciwość tym, którzy pracują dla społeczeństwa, a wszystkim Polakom serca otwarte na prawdę, pokój i wzajemny szacunek.
Prosimy Cię za młode pokolenie, aby kochało swoją Ojczyznę i nie wstydziło się swojej historii. Prosimy za rodziny, aby były miejscem przekazywania wiary, miłości i patriotyzmu. Prosimy za tych, którzy wyjechali z Polski, aby zawsze czuli, że mają swoją Ojczyznę.”
Pod koniec liturgii odmówiono modlitwę za Ojczyznę Piotra Skargi, zawierającą prośby o opiekę nad narodem, o miłość do Ojczyzny oraz mądrość dla rządzących.
Zaśpiewano również pieśń:
Boże coś Polskę przez tak długie wieki
Otaczał blaskiem potęgi i chwały.
Coś ją osłaniał tarczą swej opieki
Od nieszczęść, które przygnębić ją miały.
Przed Twe ołtarze zanosim błaganie,
Ojczyznę wolną pobłogosław Panie!
Pamięć o naszej polskiej historii, przypominanie, wskazywanie na dziejowe uwarunkowania i postawy ludzi, kolejnym pokoleniom, jest zadaniem ważnym i potrzebnym.
Tekst i fotografie: Urszula i Andrzej Omylińscy
