Boże, dzisiaj przynosimy Ci ból, którego nie da się opowiedzieć słowami. Ból rodziców, którzy musieli pożegnać swoje dzieci, zanim zdążyli nacieszyć się ich obecnością. Tych, którzy trzymali je w ramionach tylko przez chwilę, i tych, którzy nigdy nie mogli ich przytulić.
Panie, Ty znasz każde z tych dzieci. Znasz ich imiona, nawet te, których nikt nie zdążył wypowiedzieć. Znasz wszystkie marzenia rodziców, które pozostały niespełnione, wszystkie przygotowane ubranka, puste łóżeczka i miejsca przy stole, które na zawsze pozostaną puste.
Prosimy Cię dzisiaj szczególnie za matki, które pamiętają bicie maleńkiego serca, choć świat zdążył już zapomnieć. Za ojców, którzy ukrywają łzy, bo wydaje im się, że muszą być silni. Za rodziców, którzy każdego dnia uczą się żyć z tęsknotą, której czas nie potrafi uleczyć.
Boże, nie mówimy dzisiaj, że tak musiało być. Nie próbujemy tłumaczyć cierpienia Twoją wolą. Prosimy tylko, abyś był blisko tych, którzy pytają Cię: „Dlaczego moje dziecko?”.
Daj im ludzi, którzy nie będą pouczać, że trzeba zapomnieć, pogodzić się i żyć dalej. Niech znajdą obok siebie kogoś, kto pozwoli im płakać, wspominać i kochać nadal.
A wszystkie dzieci, których ziemskie życie skończyło się zbyt wcześnie, przyjmij w swoje ramiona. Niech zaznają miłości, której ich rodzice nie zdążyli im ofiarować.
I kiedyś, Panie, gdy zakończy się nasza ziemska droga, pozwól im spotkać się ponownie. Niech matka przytuli swoje dziecko, ojciec weźmie je za rękę, a wszystkie niewypowiedziane słowa odnajdą wreszcie swój czas.
Bo miłość rodzica nie kończy się wraz ze śmiercią dziecka. Ona trwa. Nawet wtedy, gdy nie ma już kogo przytulić.
Amen.
