Rok trwały przygotowania do jubileuszu 50-lecia poświęcenia kościoła pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Bujakowie w naszej diecezji bielsko- żywieckiej. O jubileuszu przypominała wiernym przez cały rok specjalna świeca, zapalona przez proboszcza parafii ks. Stanisława Kobiałkę.
Uroczystej Eucharystii odpustowej w dniu 14 września br. przewodniczył ks. biskup Piotr Greger wraz ks. Stanisławem Kobiałką oraz z księżmi dekanatu międzybrodzkiego na czele z dziekanem ks. Januszem Kucielem i v-ce dziekanem Markiem Wróblem. Przed rozpoczęciem Eucharystii słowa powitania wygłosił proboszcz ks. Stanisław Kobiałka , który podkreślił, że 50-rocznica konsekracji świątyni jest okazją do wdzięczności za świątynię, która przez pól wieku pozostaje miejscem modlitwy i sprawowania Eucharystii. „Kiedy jak nie dziś, winniśmy śpiewać Ciebie, Boga, wysławiamy”.
Homilię wygłosił ks. biskup Piotr, który zwracając się do zebranych powiedział:
„ Człowiek od niepamiętnych czasów wznosił święte budowle poświęcone bogom, których czcił w każdej epoce historii. Początkowo były to obiekty bardzo proste, z czasem coraz bardziej okazałe, zwłaszcza w obszarze kultury greckiej i rzymskiej. Do dnia dzisiejszego można podziwiać ich piękno wyrażone chociażby w doskonałych proporcjach, symetrii i precyzji; zachwycamy się ich rozmiarami i wielkością, biorąc pod uwagę fakt, że były budowane przy użyciu o wiele uboższych i skromniejszych środków technicznych, niż dysponujemy obecnie. Człowiek – poprzez budowę tych świątyń – chciał wyrazić cześć wobec Boga i uwielbić Go geniuszem umysłu i wspaniałym dziełem swych rąk. Słusznie więc zauważył kiedyś W. Goethe, że ludzkość największe dzieła stworzyła z pobudek i natchnień religijnych. Te same motywy były obecne w historii tego kościoła, którego 51. rocznicę poświęcenia obchodzimy dzisiaj (tą Eucharystią kończymy czas rozpoczętego przed rokiem jubileuszu 50-lecia). Mieszkańcy, wraz z metropolitą krakowskim i duszpasterzem zdecydowali, że kościół parafialny w Bujakowie będzie dedykowany tajemnicy Podwyższenia Krzyża Świętego. Krzyż stanowi centralne zagadnienie w życiu i misji uczniów Jezusa. Tym samym musi się stać szczególnie bliski każdemu, kto jest włączony w misję bycia świadkiem Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego. W krzyżu Jezusa dokonuje się bowiem konfrontacja potęgi tego świata z mądrością Boga, ludzkiego sposobu myślenia, ludzkiej logiki szczęścia z Bożym planem zbawienia. W krzyżu zasady tego świata, kryteria zysku, kariery, przyjemności, egoizmu, zostają zastąpione owym szaleństwem miłości, która jest zdolna do dobrowolnego składania siebie w ofierze. Krzyż nieustannie zmusza do opowiedzenia się za lub przeciw. Jest znakiem i drogą przebaczenia, najgłębszej jedności, która płynie z własnego życia. Ten, kto podejmuje krzyż, już więcej nie może ofiarować, dał bowiem wszystko, całe swoje życie. Tak przeżywany krzyż jest niekwestionowanym świadectwem pojednania między ludźmi, prawdziwą manifestacją obecności Chrystusa i potwierdzeniem prawdziwości słów Boga wyrażonych językiem św. Pawła: A tu już nie ma Greka ani Żyda, obrzezania ani nieobrzezania, barbarzyńcy, Scyty, niewolnika, wolnego, lecz wszystkim we wszystkich jest Chrystus . Ale te sam krzyż staje się zarazem znakiem zgorszenia i głupstwem w oczach tego świata. Pawłowa katecheza z czasów Kościoła pierwotnego nie utraciła nic ze swojej aktualności. Świat bogaty, zadufany we własną potęgę, zamknięty w egoistycznym używaniu swoich dóbr, adorujący własną wielkość, nie chce krzyża. Krzyż bowiem mówi o pokorze, miłosierdziu, trosce o drugiego, skromności i przede wszystkim jest darem z własnego życia. Każda świątynia to dzieło człowieka, ale zarazem owoc jego wiary. Takim dziełem jest także ten kościół parafialny, gdzie pod osłoną znaków liturgii dokonuje się na co dzień tajemnica zbawienia: przez głoszenie słowa Bożego oraz sprawowanie sakramentów świętych, zwłaszcza Eucharystii. Niech to nasze dzisiejsze zgromadzenie liturgiczne będzie czasem dziękowania Panu Bogu za dary, które tak obficie składa w nasze ręce. Pragniemy, aby ta świątynia – i wszystkie inne kościoły – były miejscem uwielbienia Boga i jednoczenia się ludu Bożego ku chwale Ojca, który jest w niebie. Ta świątynia jest przestrzenią niezwykłą i świętą, ponieważ jest tu ciągle obecny w tabernakulum Jezus Chrystus. Jet tu także ołtarz Pański, na którym codziennie sprawowana jest Jego Ofiara na odpuszczenie naszych grzechów; to tutaj uobecnia się Wieczernik. Ta świątynia jest centrum parafii i wszystkich jej mieszkańców. Tu bije niewyczerpane źródło Bożej łaski, które pozwala człowiekowi na realizację swojego życiowego powołania. Patrząc na życie w duchu wiary tutaj się wszystko rozpoczyna i w tym miejscu się kończy. Z zachwytem, ale i radością pragniemy jeszcze raz przywołać słowa dzisiejszego psalmu responsoryjnego: Jak miła, Panie, jest świątynia Twoja. Dusza moja stęskniona pragnie przedsionków Pańskich. Serce moja i ciało radośnie wołają do Boga żywego. /…/ Szczęśliwi, którzy mieszkają w domu Twoim, Panie, nieustannie Cię wielbią. /…/ Doprawdy, dzień jeden w przybytkach Twoich jest lepszy niż innych tysiące”.
Po Mszy św. odbyła się procesja eucharystyczna wokół kościoła zakończona błogosławieństwem Najświętszym Sakramentem przez ks. biskupa Piotra w świątyni, a ks. proboszcz Stanisław symbolicznie zgasił jubileuszową świecę kończąc tym samym czas jubileuszowego dziękczynienia.
Kościół pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego został zbudowany w latach 1972-1974, po ośmiu latach usilnych starań o zezwolenie na budowę. Projektował go zespół krakowskich architektów. Stara kaplica nie mająca możliwości rozbudowy została wyburzona. Budowę rozpoczęto 13 marca 1972 r. a ofiarność i entuzjazm budowy sprawiły, że dnia 27 sierpnia 1972 r. wmurowania kamienia węgielnego dokonał ks. kardynał Karol Wojtyła. Ten sam najdostojniejszy celebrans poświęcił krzyż na wieży 16 września 1974 r. Poświęcenie kościoła miało miejsce 15 września 1974 r. przez ks. biskupa Jana Pietraszkę. Konsekracja kościoła odbyła się 14 września 1975 r. a dokonał jej ks. kardynał Karol Wojtyła. Styl architektoniczny kościoła odpowiada wieloletnim tradycjom sztuki kościelnej i współczesnym kierunkom nowoczesnej architektury. Jako materiał podstawowy użyto do budowy cegły oraz żelbetonu. Konstrukcja dachu jest ustawiona na ramach żelbetowych, połączonych stropem Ackermana i pokryta blachą ocynkowaną, falistą. Wieża o wysokości 35 metrów posiada konstrukcję żelazną, pokryta blachą miedzianą. W wieży znajdują się 4 dzwony, a obok wieży sygnaturka. Na wieży znajduje się krzyż oraz balkon usytuowany na wysokości 25 metrów, z którego widać panoramę okolicy. Kościół z lotu ptaka ma kształt krzyża. Portal przed jego głównym wejściem jest wykuty z twardego kamienia piaskowego. Pierwotna koncepcja wnętrza została podporządkowana jego funkcjom. Jedyny ołtarz i posadzka prezbiterium zostały wykonane z pińczowskiego marmuru. Nad ołtarzem umieszczony jest krzyż z wizerunkiem Pana Jezusa Ukrzyżowanego oraz statuy Matki Bożej i św. Jana Ewangelisty. Ambonka – pulpit symbolizuje półotwarta księgę Ewangelii. Chrzcielnica i lampada pod paschał uzupełniają styl ambonki. Witraże symbolizują sakramenty święte. Kościół posiada 3 chóry. Na głównym znajduje się 11 metrowy witraż, przedstawiający sąd ostateczny oraz 21 głosowe organy. Kościół wybudowano dzięki ofiarności i wytężonej pracy parafian pod kierownictwem ks. kanonika Józefa Olka.
foto: Robert Karp, tekst:ms
