Taka myśl na dzisiaj…

Kochani  Uczymy się wzorów skróconego mnożenia, rozwiązujemy setki zadań, przyswajamy reguły i wzory. Poznajemy budowę pantofelka, potrafimy wskazać stolicę odległego państwa, obliczyć pole trapezu, opisać cykl rozwojowy żaby…

Tylko dlaczego obok pierwiastków i wzoru na obwód koła – nikt nie powiedział nam, jak przeżyć żałobę po śmierci ukochanej babci czy dziadka. Jak usiąść obok przyjaciela, który cierpi i nie zranić go pustymi słowami. Jak radzić sobie z samotnością, odrzuceniem, zdradą.

Jak zachować się, kiedy bliska osoba wpada w depresję. Jak rozpoznać, że ktoś obok woła o pomoc… Jak powiedzieć „przepraszam”, kiedy zawiniliśmy i „wybaczam”, kiedy zostaliśmy zranieni. Jak pogodzić się z tym, że nie wszystko w życiu da się naprawić. Zmienić.



Nikt nie uczy nas, jak rozmawiać o emocjach. Jak stawiać zdrowe granice. Nie ma lekcji o tym, jak być dobrym mężem, żoną, ojcem, matką, przyjaciółką. Jak przyznać się do błędu. Jak kochać człowieka, który przestał być łatwy do kochania. Jak rozpoznać manipulację.

Nikt nie uczy nas, jak radzić sobie z lękiem, stresem, poczuciem bezsilności i z niską samooceną. Jak podnosić się po porażkach. Jak nie uzależniać swojej wartości od opinii innych ludzi. Jak przestać porównywać się z całym światem.

A przecież prędzej czy później każdy z nas będzie musiał zmierzyć się z utratą, zmianą, strachem i cierpieniem. Każdy doświadczy rozczarowania, złości i bezsilności.

I pojawią się pytania, na które nie znajdziemy odpowiedzi w żadnym podręczniku. I nie pomoże nam znajomość wszystkich stolic świata ani pamięć układu tablicy Mendelejewa. Nie uratuje nas twierdzenie Pitagorasa, funkcja liniowa czy wzór na deltę. Bo… życie zadaje pytania, których nie ma w książkach i daje nam najtrudniejsze lekcje, na które nikt nas nie przygotował… Nie zawsze z jedną poprawną odpowiedzią….

Nie umniejszam… Wiedza jest darem i warto ją zdobywać. To ogromna wartość. Otwiera wiele drzwi, pomaga rozumieć świat. Dzięki niej budujemy mosty, leczymy choroby, rozwijamy technologie i odkrywamy nieznane. A jednak są lekcje, których nie ma w żadnym planie zajęć.

Można biegle mówić w kilku językach, a jednocześnie nie potrafić powiedzieć prostego „przepraszam” ani szczerze porozmawiać z własnym dzieckiem. Można rozwiązywać skomplikowane zadania, a pogubić się w najprostszych wyborach.

Nie ma na to gotowych wzorów. Nie istnieją definicje, które można „wykuć” na pamięć, kiedy musisz podjąć życiową decyzję albo musisz poradzić sobie z rozczarowaniem, znieść samotność, odbudować zaufanie, wychować dziecko, zaopiekować się chorym rodzicem, pogodzić się ze stratą albo nauczyć się żyć po końcu świata.

Kochani największym wyzwaniem naszych czasów nie jest brak informacji. Nigdy nie mieliśmy do nich tak łatwego dostępu. Problemem jest raczej brak ludzi, których życie byłoby dla innych drogowskazem. Bo książki uczą myśleć, ale to ludzie uczą żyć…

Problem naszych czasów polega raczej na tym, że coraz więcej mamy ekspertów, a coraz mniej autorytetów. Łatwo znaleźć kogoś, kto wyjaśni wzór matematyczny albo nagra film o sukcesie. Znacznie trudniej spotkać człowieka, którego życie samo w sobie staje się odpowiedzią na pytanie, jak być dobrym… wiernym… porządnym… odpowiedzialnym…

Kochani, nikt nie uczy się uczciwości z definicji. Uczy się jej, patrząc na uczciwego człowieka. Nie poznaje miłości z encyklopedii, lecz doświadczając miłości. Nie odkrywa znaczenia szacunku z podręcznika, ale obserwując, jak dorośli odnoszą się do siebie nawzajem.

Tak naprawdę największym podręcznikiem jest życie tych, którzy są najbliżej. To, co widzimy każdego dnia, zostawia w nas znacznie głębszy ślad niż to, co usłyszymy na lekcji.

Każde „przepraszam”, każde dotrzymane słowo, każdy gest życzliwości i każda chwila poświęcona drugiemu człowiekowi stają się lekcją, której nie da się zastąpić żadnym programem nauczania.

Nasze słowa mogą brzmieć pięknie, ale to nasze czyny stają się dla drugiego człowieka prawdą. Dlatego warto pamiętać, że nasze dzieci rzadko robią to, co im każemy. Najczęściej robią to, co widzą.

Bo wychowuje nie to, co mówimy, lecz to, kim jesteśmy. Wiedza jest bezcenna. Ale równie ważne jest to, by młody człowiek opuszczał szkołę nie tylko z dobrym świadectwem, lecz także z przekonaniem, że uczciwość, życzliwość i odpowiedzialność są równie ważne jak wzory i definicje…

Taka myśl na dzisiaj.