W dniu 9 maja br. ks. biskup Roman Pindel dokonał poświęcenia świątyni pw. św. Marii Magdaleny w Mazańcowicach. Liturgia rozpoczęła się od przemówienia przedstawicieli parafian i słowa proboszcza ks. Piotra Grochowieckiego, który w imieniu wspólnoty poprosił ks. biskupa Romana o dokonanie uroczystego obrzędu poświęcenia kościoła i ołtarza, aby odtąd były one na zawsze przeznaczone wyłącznie do sprawowania najświętszych misteriów i stanowiły widzialny znak obecności Boga pośród swego ludu. Obrzęd rozpoczęło pobłogosławienie wody i pokropienie nią wiernych, ścian świątyni oraz nowego ołtarza. Gest ten przypomniał o sakramencie chrztu i prawdzie, że każdy ochrzczony staje się świątynią Ducha Świętego. W wygłoszonej homilii ks. biskup Roman nawiązał do swojego uczestnictwa w uroczystościach z „okazji 650 rocznicy poświecenia Katedry na Wawelu. 28 marca 2014 r. przed ołtarzem rozłożono księgę starszą niż sama katedra. Był to pontyfikał, księga zawierająca czynności i modlitwy liturgiczne podejmowane przez biskupa. Do dziś zachowana księga, której używał przy konsekracji Katedry arcybiskup gnieźnieński Jarosław Bogoria Skotnicki. Z tej samej księgi korzystał kaznodzieja w czasie uroczystości jubileuszowych w 2014 roku, gdy po kolei tłumaczył elementy obrzędu. Dzisiejsza liturgia poświęcenia świątyni niewiele się zmieniła od tej, która obowiązywała w średniowieczu. Jednak w używanym dziś pontyfikale brak dwóch wymownych elementów. W odróżnieniu od dzisiejszego zgromadzenia się nas już w świątyni w oczekiwaniu na wejście biskupa, kapłanów i asysty, w średniowieczu do jeszcze niepoświęconej katedry wchodził tylko biskup ze służbą liturgiczną. Przed zamkniętymi drzwiami pozostał lud i król Kazimierz Wielki. Weszli dopiero, drzwi otwarto i ukazała się ich oczom już poświęcona i rozświetlona świątynia. Łatwo wtedy było o wielką radością. Dziś gromadzimy się w kościele, który albo jest niedawno wybudowany, choć używany już dłuższy czas, gdy jeszcze trwała budowa i wyposażanie wnętrz. Dziś jeszcze trudniej o naturalną radość, gdy tę świątynię używano już dłużej, a nawet gdy konieczne były remonty, wymiana elementów czy nowe malowanie. Dziś z wygaszonym światłem czekamy na czytania z Pisma świętego, homilię i poświęcenie. Gdy już zabłyśnie światło, wyrażamy dziękczynienie oraz radość z okazji poświęcenia. Przecież przeżywamy je właśnie w naszym pokoleniu, drugiego w tej parafii raczej nie będzie, przynajmniej w tym pokoleniu. Przy poświęceniu kościoła można dobrać niektóre czytania, ale zawsze czyta się fragment Księgi Nehemiasza. Podkreśla on rolę świątyni jako miejsca uczczenia Boga nie tylko przez składanie ofiar, ale także przez uważne słuchanie słowa Bożego. Gdy bowiem Izraelici po powrocie z wygnania babilońskiego organizują kult, odbudowują miejsce święte, gromadzą się w nim i domagają się odczytania słowa Bożego. Odczytuje je uprawniony do tego kapłan i pisarz zarazem, Ezdrasz, stojąc na podwyższeniu. Czyta, zwrócony do zgromadzonych i tłumaczy dokładnie czytane słowa. Lud zaś słucha z uwagą i czcią, a odpowiada przez zapewnianie, że wykona to co Bóg powiedział przez usta pisarza czy kapłana. Czytany dziś tekst o słuchaniu słowa Bożego w Świątyni zachęca, by uważnie słucha każdego słowa, które będzie rozbrzmiewa w tym kościele. Tekst z Księgi Nehemiasza zachęca nas także do tego, by każde nasze zgromadzenie w kościele było miejscem radości, jak dla Izraelitów była już sama myśl o świątyni w Jerozolimie. By także każde nasze zgromadzenie w tym miejscu było świętem, aby nadawało charakter świąteczny dla całego dnia, a zwłaszcza dla uroczystego posiłku w domu i w kręgu rodzinnym. Tak było jeszcze do niedawna w naszych parafiach, gdy obiad niedzielny, a zwłaszcza w dniu odpustu był okazją do odwiedzin i świętowania. Takie świętowanie ma mocne uzasadnienie w Księga Nehemiasza: „albowiem poświęcony jest ten dzień Panu naszemu. A nie bądźcie przygnębieni, gdyż radość w Panu jest waszą ostoją”. Nasza świątynia parafialna jest miejscem wyjątkowym przez to, że w nim gromadzimy się jako lud Boży, by słuchać słowa Bożego i przyjmować Jego pouczenie i odpowiadać na nie naszą wspólną modlitwą, zwłaszcza tą, nazywaną „modlitwą wiernych”, gdy kolejne wezwania kończy się słowami: „Ciebie prosimy” oraz: „Wysłuchaj nas. Panie”. Gromadzimy się w tej parafialnej świątyni na Eucharystii, w której – jak wierzymy – uobecnia się jedyna ofiara Jezusa, gdy kapłan powtarza słowa i gesty Jezusa z Ostatniej Wieczerzy. Każda Eucharystia jest także ucztą, na której spożywamy Komunię dla zjednoczenia z naszym Panem i Zbawicielem i z innymi, których On zbawił. Niech dzień dzisiejszy będzie świętem dla nas, skoro ta świątynia jest odtąd znakiem widzialnym naszej parafialnej wspólnoty, zwłaszcza gdy jest wypełniona na niedzielnej Eucharystii. Żywa świątynia zgromadzonych wiernych, którzy są jak żywe kamienie, bo umocnieni na niedzielnej Eucharystii cały tydzień prowadzą życie chrześcijańskie i dają świadectwo wiary oraz okazują miłość i miłosierdzie nie tylko wobec współbraci”.
Po homilii odśpiewano Litanię do Wszystkich Świętych. Centralnym momentem liturgii było namaszczenie ołtarza krzyżmem świętym. Ks. biskup Roman wylał olej w pięciu miejscach mensy na znak pięciu ran Chrystusa, po czym namaszczono ściany kościoła. Z kolei strażacy przynieśli pięć rozpalonych kadzielnic, które ustawiono na ołtarzu i zasypano kadzidłem. Wznoszący się dym symbolizował modlitwę wiernych unoszącą się ku Bogu. Kanclerz naszej kurii bielsko- żywieckiej ks. Adam Bieniek odczytał dokument potwierdzający poświęcenie kościoła i ołtarza oraz podpisany przez biskupa. Jak zapisano: „Zgodnie z kanonem 1208 Kodeksu Prawa Kanonicznego stwierdzam, że dnia 9 maja 2026 roku dokonałem uroczystego poświęcenia kościoła parafialnego pod wezwaniem świętej Marii Magdaleny w Mazańcowicach oraz ołtarza w tej świątyni. Kościół ten odtąd jest miejscem świętym, służącym wyłącznie sprawowaniu kultu Bożego i pobożności ludu wiernego. Odpust parafialny będzie obchodzony w dzień tytułu kościoła, czyli w liturgiczne święto świętej Marii Magdaleny, z możliwością przeniesienia tego obchodu – dla pożytku wiernych – na najbliższą niedzielę. Aktem tym erygowane zostają także w tym kościele stacje Drogi Krzyżowej, z którymi związany jest odpust zupełny jako dobro duchowe świątyni. Niniejszy dokument winien być przechowywany w archiwum parafialnym oraz w archiwum Kurii Diecezjalnej Diecezji Bielsko-Żywieckiej w Bielsku-Białej”.
W procesji z darami członkinie Koła Gospodyń Wiejskich w regionalnych strojach przyniosły chleb, winogrona, hostie, wodę, wino, świece oraz defibrylator, który zostanie zamontowany przy plebanii. Także przedstawiciele młodzieży, dziękując za dar dedykacji świątyni, podkreślili, że choć świątynia pamięta wiele pokoleń, pozostaje dla młodych żywym miejscem spotkania z Chrystusem. – To tutaj uczymy się wiary, modlimy się i budujemy relację z Bogiem. Chcemy być pokoleniem, które będzie tworzyć ten Kościół jako żywą wspólnotę wierzących.
Na zakończenie ks. proboszcz Piotr Grochowiecki, który objął kolejną kadencję dziekana jasienickiego, powiedział, że 9 maja 2026 roku na zawsze pozostanie zapisany jako dzień szczególnej łaski dla parafii. Od tej chwili ten kościół jest nie tylko miejscem modlitwy naszych przodków, ale świątynią na zawsze poświęconą Bogu. Podziękował także wszystkim, którzy tworzyli historię parafii: budowniczemu świątyni śp. ks. Janowi Budnemu, zmarłym proboszczom i wikariuszom, parafianom, dobroczyńcom oraz osobom zaangażowanym w ostatnie prace renowacyjne. Szczególne wyrazy wdzięczności wyraził wobec służb konserwatorskich, projektantów, wykonawców i instytucji wspierających inwestycję, w tym Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, samorządu gminy Jasienica oraz władz województwa śląskiego.
Pierwszym kościołem w Mazańcowicach był kościół drewniany, zbudowany na terenie obecnego cmentarza około 1500 roku. Kilka wieków temu stanowił duchowe centrum wsi chociaż macierzystą parafią był kościół pw. św. Marcina w Międzyrzeczu. Obecny kościół murowany został poświęcony 9 czerwca 1901 roku a od 1911 roku stanowi samodzielną parafię pw. św. Marii Magdaleny. Wśród zabytkowych dzieł sztuki pochodzących z drewnianego kościoła są również stacje drogi krzyżowej, które pokryte ponad stuletnim kurzem, doczekały się renowacji. Dziewiątego czerwca 1901r. parafia w Mazańcowicach przeżywała najważniejszy dzień w swojej historii. W tym dniu nastąpiło uroczyste poświęcenie nowo zbudowanego kościoła pod wezwaniem św. Marii Magdaleny.
Tego ważnego obrzędu dla każdej parafii w imieniu Jerzego kardynała Koppa, księcia biskupa diecezji wrocławskiej, dokonał generalny wikariusz w Cieszynie, ks. prałat Karol Hudziec.
Oto jak przebieg uroczystości relacjonuje „Gwiazdka Cieszyńska” nr 24:
W dzisiejszym dniu, to jest 9 czerwca 1901 roku został poświęcony nowo zbudowany kościół w Mazańcowicach, Tej, bardzo uroczystej celebracji dokonał ks. prałat Karol Hudziec, wikariusz generalny z Cieszyna. Na tę uroczystość przybył on w otoczeniu honorowej banderii konnej z Międzyrzecza. Przy bardzo tłumnym udziale wiernych, nastąpiło najpierw samo uroczyste poświęcenie nowego kościoła. Po ukończeniu tegoż, procesjonalnie przeniesiono Najświętszy Sakrament ze starego do nowego kościoła. W tej procesji brało udział 12 księży. Później było kazanie, w którym kaznodzieja, ks. Budny przedstawił najważniejsze wspomnienia i daty z historii starego kościoła, by później wskazać, czym dla każdego chrześcijanina winien być kościół. W końcu dziękował wszystkim dobrodziejom za poniesione trudy i ofiary i wezwał do dalszych ofiar, gdyż w kościele jest jeszcze bardzo dużo do zrobienia. Po kazaniu celebrowano uroczystą sumę, a po południu odprawiano jeszcze nieszpory z odświętną oprawą. Przybyło bardzo wiele ludzi. Prócz bardzo licznie zgromadzonych parafian, przybyło dużo gości z sąsiednich parafii i nie tylko, niektórzy nawet z bardzo daleka, gdyż taka uroczystość nieczęsto się zdarza. Suma uroczysta odbyła się przy wspaniałej pogodzie i wielu uczestników miało w oczach łzy radości… Kościół zaprojektowany przez architekta Franciszka Borgła ze Starego Bielska, budowany systemem gospodarczym, ma 26 m długości i 12 m szerokości. Zaś wieża ma ponad 40 m wysokości. Ta właśnie smukłą wieża, przy neogotyckim stylu całości, nadaje budowie dostojny wygląd. Także wewnętrzne wykonanie sprawia bardzo miłe i harmonijne wrażenie, tak że każdemu musi się ten kościół podobać.
Poświęcenie kościoła, to jest bardzo piękna liturgia o której pragnę napisać parę słów. Po pozdrowieniu wiernych biskup poświęca wodę i kropi nią ściany świątyni, ołtarz, a także obecnych wiernych (na pamiątkę chrztu). Następnie wraca do prezbiterium i odmawia modlitwę: Bóg, Ojciec miłosierdzia, niech będzie zawsze obecny w tym domu modlitwy, a łaska Ducha Świętego niech oczyści żywą świątynię, którą my jesteśmy. Druga część mszy świętej, czyli liturgia słowa, przebiega według stałego porządku (czytania biblijne, psalm, Ewangelia, homilia, wyznanie wiary) z jednym wyjątkiem: zamiast modlitwy powszechnej po wyznaniu wiary odśpiewywana jest Litania do Wszystkich Świętych, stanowiąca wprowadzenie do obrzędów poświęcenia. Następnie biskup namaszcza świętym krzyżmem ołtarz, a inni kapłani – ściany kościoła (w dwunastu lub czterech wyznaczonych miejscach – tzw. zacheuszkach). Po namaszczeniu mają miejsce dwa kolejne obrzędy: obrzęd okadzenia (ołtarza, świątyni i wiernych) oraz obrzęd oświetlenia iluminacji, polegający na zapaleniu wszystkich świateł w kościele, poczynając od świec ołtarzowych. Po obrzędach okadzenia i oświetlenia następuje liturgia eucharystyczna, którą rozpoczyna procesja z darami. Dalej msza święta jest już odprawiana w zwykły sposób.
Foto: Robert Karp, tekst:ms
