Diecezjalne obchody Dnia Życia Konsekrowanego, odbyły się 2 lutego br. w salezjańskim sanktuarium Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych. Mszy św., sprawowanej w liturgiczne święto Ofiarowania Pańskiego, przewodniczył ks. biskup Piotr Greger. W sanktuarium zgromadzili się kapłani, osoby życia konsekrowanego, by wspólnie dziękować Bogu za dar konsekracji zakonnej i modlić się o wierność powołaniu oraz nowe powołania w Kościele.
Zwracając się do zebranych księży, zakonników, sióstr zakonnych ks. biskup Piotr nawiązał do czytanej w tym dniu Ewangelii ( Łk 2, 22-40) powiedział m. in.
„Dzień Życia Konsekrowanego – ustanowiony przez papieża Jana Pawła II – ściśle związany z liturgicznym świętem Ofiarowania Pańskiego, jest czasem i okazją do uwielbienia Boga za dar życia konsekrowanego. Jednocześnie jest to forma żywego świadectwa wobec świata i popularyzacji tej formy życia pośród wiernych Kościoła, zwłaszcza w kontekście liczebnego spadku powołań. Obchody tego dnia odnoszą się bezpośrednio do osób konsekrowanych i mają im pomóc, aby ten model życia nie był traktowany jako ucieczka od świata, ale objawiał się jako rzeczywistość pełna radości i mocy Ducha Świętego. Przesłanie dzisiejszej liturgii stanowi dopełnienie tajemnicy wejścia Boga w ludzki świat. W ofiarowaniu Pana Jezusa w świątyni wypełnia się zbawczy plan Ojca. Boże słowo objawia nam prawdę o tych ludziach, którzy byli bezpośrednimi świadkami tego wydarzenia. Idąc po śladach dzisiejszej Ewangelii, koncentrując uwagę na osobie Symeona, możemy odkryć wielkie bogactwo ludzkiego życia, kierowanego oraz inspirowanego tchnieniem Ducha Świętego. To doskonały kierunek dla wypełnienia Bożego daru konsekracji. Człowiek prowadzony przez Ducha Świętego widzi znacznie więcej i dalej od innych. Duch Święty jest Światłem, które rozbłyska w ciemności. Im więcej w człowieku mocy Bożego Ducha, tym jego wzrok jest bardziej wyczulony. Oto Symeon jest pierwszym człowiekiem w całej Palestynie, który mówi o przyszłości Chrystusa: Oto Ten jest przeznaczony na powstanie i na upadek wielu w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. On już podczas Ofiarowania w świątyni widzi te wydarzenia, które rozegrają się kilkadziesiąt lat później. Jeżeli dokonamy pewnego porównania, to doświadczenie nam podpowiada, że im więcej światła w naszych rękach, tym więcej człowiek widzi. Stąd tradycja gromnic w naszych rękach, czytelny znak będący nieustannym wezwaniem do troski o światło Bożego Ducha, które ma rozświetlać drogi naszego powołania. Życie konsekrowane będące owocem pozytywnej decyzji na dar powołania jest naznaczone duchem ofiary. To jest cecha charakterystyczna każdej formy chrześcijańskiego życia. O tym wymiarze ma nam dziś przypomnieć znak świecy gromnicznej, którą liturgia Kościoła każe wziąć w nasze dłonie. Świeca jest wpierw symbolem ludzkiego życia. Kiedy zostanie zapalona, zaczyna jej powoli lecz systematycznie ubywać; podobnie jak ludzkie życie. Od momentu, w którym je otrzymaliśmy, dni nasze systematycznie ubywają. Z każdą upływającą godziną i minutą życie staje się krótsze. Każdy moment naszego życia jest niewątpliwie kolejnym krokiem uczynionym w stronę wieczności. Świeca spala się własnym kosztem i dlatego od wieków jest znakiem ofiary. To dlatego zapalamy świece obok ołtarza podczas sprawowania Najświętszej Ofiary, aby nam przypominały, że dokonuje się tutaj – pod osłoną sakramentalnych znaków – Chrystusowa ofiara. Świeca jest także znakiem chrześcijańskiej wiary. Na chrzcie otrzymaliśmy zapaloną świecę jako symbol światła wiary i we wszystkich ważnych momentach życia Kościół podaje nam zapaloną świecę przypominając o tej łasce. Ona towarzyszy nam w czasie liturgii chrzcielnej, podczas Pierwszej Komunii Świętej, przy zawieraniu małżeństwa, podczas ślubów zakonnych, w trakcie liturgii pogrzebowej stawia się obok trumny zapalony paschał, a na mogiłach zapalamy znicze. Dziś świeca zapalona w naszych dłoniach staje się pytaniem o naszą wiarę i dyspozycyjność wobec ponoszenia ofiar. Życie ustawicznie żąda od nas ofiary. Nie można być dobrym człowiekiem, gorliwym biskupem czy kapłanem, oddanym zakonnikiem czy osobą konsekrowaną, jeśli nie jest się dyspozycyjnym do codziennego składania ofiary. Dziś, w klimacie święta Ofiarowania Pańskiego, kiedy wspominamy swój własny chrzest, podczas którego po raz pierwszy otrzymaliśmy w znaku zapalonej świeci płomień Bożego Ducha, trzeba sobie postawić pytanie: czy idziemy za głosem Ducha Świętego? Czy Jego tchnienia są dla nas drogowskazami w codzienności? Czy stać nas na to, aby podporządkować się temu wszystkiemu, co mówi do nas Duch Boga żywego? Nie daj Boże, aby to światło Ducha Świętego zgasło w nas, w naszych wspólnotach i przyszłoby nam żyć w ciemnościach.
Niech nasze codzienne życie będzie przepełnione mocą Ducha Bożego na wzór Maryi ofiarującej Bogu swego Syna, niech promieniuje radością i nadzieją, których doświadczał w życiu, obecny w świątyni, starzec Symeon”.
Diecezjalne obchody Dnia Życia Konsekrowanego w salezjańskim sanktuarium Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych miały nie tylko wymiar liturgiczny, ale także wspólnotowy. Gospodarzem wydarzenia był ks. Łukasz Krysmalski SDB, proboszcz i kustosz sanktuarium, a zarazem referent ds. życia konsekrowanego w diecezji. Obecna była także s. Aniela Wojda CSSE, referentka ds. zakonów żeńskich w diecezji.
Po zakończeniu Mszy św. oraz odnowieniu ślubów zakonnych przez osoby życia konsekrowanego uhonorowano jubilatów i jubilatki, obchodzących rocznice życia zakonnego i kapłańskiego. Wręczono pamiątkowe dyplomy osobom świętującym 25 lat, 40, 50, 60 oraz 70 lat posługi.
Światowy Dzień Życia Konsekrowanego w Polsce, to okazja do wsparcia klasztorów kontemplacyjnych. Do różnych wspólnot i instytutów życia konsekrowanego w Polsce należy niespełna 30 tys. osób (ponad 16,6 tys. sióstr z tzw. czynnych zgromadzeń żeńskich, ok. 1,1 tys. mniszek z klasztorów kontemplacyjnych, ponad 10 tys. zakonników, ok. 1 tys. osób związanych z instytutami świeckimi oraz ok. 900 osób to dziewice i wdowy konsekrowane i pustelnicy. W święto Ofiarowania Pańskiego, 2 lutego, w Kościele już po raz 29. obchodzony jest Światowy Dzień Życia Konsekrowanego. To dzień szczególnej pamięci o osobach, które całkowicie ofiarowały swoje życie Panu Bogu. Zakonnicy, siostry zakonne i inne osoby konsekrowane odnawiają tego dnia swoje śluby, a w kościołach zbierane są datki na rzecz zakonów klauzurowych.
foto: Robert Karp, tekst:ms
