W bielskiej katedrze 2 kwietnia br. kapłani naszej diecezji bielsko- żywieckiej uczestniczyli w Mszy świętej Krzyżma, w której odnowili przyrzeczenia złożone podczas święceń oraz wyrazili jedność ze swoim biskupem i Kościołem lokalnym.
W Mszy świętej Krzyżma przewodniczył ks. biskup ordynariusz naszej diecezji bielsko – żywieckiej Roman Pindel wraz ks. biskupem Piotrem Gregerem.
Homilię wygłosił ks. biskup ordynariusz Roman Pindel, który zwracając się do kapłanów powiedział m. in.:
„Eucharystia sprawowana w katedrze przed południem Wielkiego Czwartku nazywana jest Mszą Krzyżma, ponieważ w tym dniu poświęca się używane w Kościele oleje. Namaszcza się nimi ściany świątyń i ołtarze, ale także katechumenów i ochrzczonych, bierzmowanych i chorych. Po tej Mszy rozwozi się oleje do siedzib dziekanów, by trafiły do wszystkich parafii, w których są używane przez cały rok. Msza Krzyżma wyróżnia się od innych Eucharystii także tym, że wyjątkowo w tym dniu do katedry zaprasza się wszystkich kapłanów. To zaproszenie jest tak ważne, że w krajach misyjnych i diecezjach bardzo rozległych prosi się prezbiterów nawet kilka dni przed Wielkim Czwartkiem, by mogli dotrzeć z najdalszych okolic, przeżywać z radością wspólnotę z innymi kapłanami i powrócić dla celebrowania Triduum Paschalnego w swoich parafiach. W czasie Mszy Krzyżma wobec biskupa diecezjalnego kapłani odnawiają przyrzeczenia składane w dniu święceń prezbiteriatu. Tak też wspominają moment święceń w tej lub innej katedrze. W tym dniu także modlimy się za zmarłych i celebruje jubileusze żyjących kapłanów diecezji. Od Adwentu realizuje kolejne program duszpasterski pod hasłem: Uczniowie – misjonarze. Pytamy przy tym, w jaki sposób wezwać jak wielu wiernych do nawrócenia i bycia uczniem Chrystusa. Bierzemy pod uwagę ruchy obecne w parafii, ale szukamy także nowych możliwości, mając na uwadze zmiany dokonujące się wśród wiernych. Starsi i młodsi muszą znaleźć grupę i sposób formacji, który będzie zdolny przemieni ich w misjonarzy. Będą pogłębiać osobiste życie religijne, umacniać się do dawania świadectwa wiary czy pomagać ubogim, chorym i seniorom. Hasło Uczniowie – misjonarze uświadamia nam, kapłanom, że także my sami potrzebujemy odnowienia, zrewidowania naszego podejścia do formacji i osobistej troski o nas samych, niezależnie od tego, ile lat mamy i ile jubileuszy już za nami. Na pewno byliśmy uczniami, gdy w seminarium formowano nas do dojrzałości ludzkiej, do pogłębionego albo drugiego nawrócenia i mocnej wiary, byśmy wreszcie mogli uczyć być sługami naszego Pana w Jego kapłaństwie. W tym roku duszpasterskim pomyślmy także o sobie. Co możemy uczynić i na czym w istocie polega formacja głosiciela słowa Bożego, szafarza sakramentów, pasterza szukającego zagubionych i przewodzącego wspólnocie powierzonej mu przez biskupa? W naszych poszukiwaniach odwołajmy się dziś do wskazań zawartych w Listach Pasterskich, które zawierają troskę o duchowy rozwój Tymoteusza i Tytusa, którzy zostali powołani do apostołowania, głoszenia ewangelii i zakładania Kościołów. Po latach swojego posługiwania Tymoteusz słyszy zachętę przede wszystkim do tego, by powracał do momentu włożenia na niego rąk, gdy był ustanowiony szafarzem Bożych tajemnic. Zachęta brzmi: „Nie zaniedbuj w sobie charyzmatu, który został ci dany za sprawą proroctwa przez włożenie rąk kolegium prezbiterów”. Pamiętamy, że kiedyś na Pawła i na Barnabę w Antiochii wskazywał Duch Święty, kiedy słyszeli głos, który mówił: „Wyznaczcie mi Barnabę i Pawła do dzieła, do którego ich przeznaczyłem”. Czy możemy zaniedbać ten dar, którym także my zostaliśmy obdarowani? Jak możemy nie odwoływać się dziś przede wszystkim do Bożego wyboru i obdarowania? Gdzie mamy sięgać i do czego powracać, jeżeli nie do tego momentu, w którym zostaliśmy przemienieni? Skoro kiedyś odpowiedzieliśmy gotowością do tego, by Chrystus się nami posługiwał, pytajmy, na ile ta gotowość trwa w nas, a na ile ostygła czy wręcz zanikła, a my w innych kategoriach widzimy nasze wypełnianie obowiązków kapłańskich? Jeżeli nosimy w sercu lęk i bojaźń w obliczu nowych i trudnych wezwań, albo brakuje nam dynamizmu i mocy w działaniu, jeżeli niewiele jest miłości w motywach naszego działania i przemyślności w planach duszpasterskich, czy nie potrzeba nam szukania dróg do tego, by rozpalić na nowo charyzmat Boży, który jest w nas przez nałożenie rąk biskupa? Gdy zaś dziś będziemy odnawiać nasze zobowiązania, módlmy się także o rozpalenie na nowo charyzmatów, które są w nas od dnia święceń”.
Życzenia w imieniu prezbiterium ks. biskupom wypowiedział wikariusz generalny diecezji ks. Marek Studenski, który zwrócił uwagę na wyjątkowy charakter Mszy Krzyżma, gromadzącej całe prezbiterium wokół biskupa. Ks. Marek mówił też o współczesnej sytuacji kapłana, który coraz częściej doświadcza bycia swoistą „persona non grata” – kimś niechcianym lub marginalizowanym w przestrzeni społecznej. Jak zaznaczył, nie może to jednak prowadzić do zniechęcenia, lecz powinno mobilizować do jeszcze większej wierności powołaniu i odwagi w dawaniu świadectwa, także w codziennych, zwyczajnych sytuacjach życia.
Podczas liturgii szczególną modlitwą i wdzięcznością otoczono kapłanów obchodzących jubileusze święceń. Pamiątkowe dyplomy od ks. biskupa Romana otrzymali tegoroczni srebrni jubilaci: ks. Roman Ciemiera, ks. Damian Koryciński, ks. Sławomir Kołata, ks. Dariusz Ludwin, ks. Paweł Nowak, ks. Przemysław Sawa, ks. Grzegorz Strządała, ks. Sławomir Suski oraz ks. Robert Szymocha, a także złoty jubilat: ks. kanonik Tadeusz Nowok.
W modlitwie wspomniano również zmarłych kapłanów, którzy odeszli do wieczności od ubiegłorocznego Wielkiego Czwartku: ks. Andrzeja Tylkę, ks. Eugeniusza Stopkę oraz ks. Krzysztofa Żaka. Msza Krzyżma Świętego jest jednym z najważniejszych wydarzeń w życiu diecezji. W jej trakcie której ks. biskup ordynariusz poświęca oleje święte: krzyżmo, olej chorych oraz olej katechumenów, które następnie są rozwożone do wszystkich parafii i używane przez cały rok w sakramentach i obrzędach liturgicznych.
teks i foto: ms
