Rozpoczynając Eucharystię ks. Paweł, zwracając się do wiernych, przywitał wszystkich słowami: „Czujcie się pozdrowieni i przywitani po imieniu, na naszym salwatoriańskim Wieczerniku, gdzie jako ludzie wiary przychodzimy, aby spotkać żywego Chrystusa, wysłuchać co do nas mówi, przyjąć Go do swojego serca. Przyszliśmy dziękować Mu za nasze życie, za wiarę, a dzisiaj konkretnie dziękować za ludzi, których Bóg postawił na naszej drodze życia, że jesteśmy tu dzisiaj. To dzięki naszym rodzicom, dziadkom, nauczycielom, wychowawcom, przyjaciołom, ludziom bliskim naszemu sercu, ale także to może ci, których kochać jest nam trudno. Ale Pan Bóg ich postawił, a każde doświadczenie i relacja czegoś człowieka uczy. Zostawmy ich wszystkich na tym ołtarzu, by zbawienne owoce tej Eucharystii dotyczyły ich i pozostałych intencji, w których będziemy się modlić.
Podczas Mszy św. kazanie wygłosił ks. Paweł, w którym nawiązał do czytanej Ewangelii o uzdrowieniu, przez Jezusa, głuchoniemego, który w swoim życiu musiał przeżyć wiele sytuacji trudnych, upokarzających, bo nikt nie rozumiał jego intencji.
Kaznodzieja podkreślił, że i w naszym życiu: u ludzi bez większych wad, często się zdarza, że w małżeństwach, rodzinach, przyjaźniach pojawiają się sytuacje trudne. Pojawia się frustracja, bezradność, złość na siebie i tych wokół, bo mają za mało życzliwości, chęci, by przekazać bliskim to, co by się chciało.
Wtedy jak ten głuchoniemy jesteśmy odizolowani, odsunięci, odcięci. Wtedy pojawia się sytuacja trudna, wpychająca nas w samotność. Działanie Jezusa to wskazówka dla nas. Jezus mówi do głuchoniemego słowo: Effatha – otwórz się. I wtedy tak się stało: głuchoniemy był zdrowy, czysty i otwarty.
Kontynuując kazanie ks. Paweł podkreślił: „I o to dzisiaj trzeba nam się modlić, byśmy tam, gdzie żyjemy, w naszych relacjach, dawali Panu Bogu szanse i innym, bez względu na to kim są, pod jakim niebem stoją i co trzymają w rękach.
Niech nasze uszy będą otwarte, byśmy przyjmowali słowa innych. Byśmy mieli siłę przyjmować słowa czasem dla nas trudne i byśmy mieli odwagę mówić dobre treści, do tych z którymi jesteśmy, z którymi żyjemy, pracujemy, czy spotykamy na ulicy.
Na tym polega zbawienie – być zdeterminowanym, by zmieniło się moje życie, moje myślenie
i działanie; by Bóg wyrwał mnie z tego nieustannego kręcenia się ze strachu, który tak często nas paraliżuje lub sprawia, że robimy bardzo złe rzeczy.
Weryfikacja tego czy przyjęliśmy dar zbawienia jest w tym, jak patrzę na innych.”
Po Mszy św. rozpoczęła się oczekiwana rozmowa pomiędzy Krzysztofem Antkowiakiem – zaproszonym gościem, a Wojciechem Deginderem oraz Patrycją Zeman – przedstawicielami wspólnoty „Młoda 9”.
Gościa specjalnego przywitał ks. Paweł, który podkreślił, że z gościem zna się już ponad 10 lat, od Spotkania Młodych w Trzebini.
Krzysztof Antkowiak, to polski piosenkarz, kompozytor, autor tekstów piosenek i aktor. Jest synem Witolda Antkowiaka współtwórcy popularnego Duetu Egzotycznego. Swoją działalność na scenie rozpoczął jako pięciolatek, później wziął udział w Festiwalu Piosenki Dziecięcej w Koninie. Ukończył Liceum Muzyczne i klasę fortepianu na Akademii Muzycznej w Poznaniu. Największy sukces przeżył w 1988 r. podczas XXV Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Zaprezentował tam utwór „Zakazany owoc”, za który otrzymał wyróżnienie i nagrodę publiczności. Utwór ten stał się ogólnopolskim przebojem.
Z rozmowy wynikało, że jego nagła sława, w bardzo młodym wieku, była dla niego dużym obciążeniem i miała wpływ na dalsze życie, rozwój i karierę.
Te słowa piosenki: „Zakazany owoc dumnie krąży mi nad głową. Zakazany owoc marzeń ciemnych tabu” tak chętnie śpiewane, zaciążyły mu na życiu. Coraz częściej ulegał alkoholowi i hazardom co doprowadziło do uzależnień, przeżywania stanów depresyjnych i niszczycielskich – takich jak ból, cierpienie, utrata radości życia, nędza, poczucie rezygnacji. Te wszystkie trudne doświadczenia, przez które przeszedł w życiu pomogły mu w znalezieniu drogi do Boga – odpowiedział na pytania, dodając, że w końcu znalazł drogę wyjścia, z najgorszego czasu. Przełomem w jego życiu było odnalezienie głębokiej wiary, która pomogła mu wyjść z nałogów i przeżyć przemianę duchową. Obecnie kontynuuje swoją działalność artystyczną, skupiając się na projektach aktorskich i recitalach. Na zakończenie spotkania zademonstrował swój talent. Zagrał na pianinie i zaśpiewał utwór „Litania” ks. Piotra Pawlukiewicza.
Po wystąpieniu zaproszonego gościa nastąpiła adoracja Najświętszego Sakramentu.
Było to pełne miłości spotkanie z Jezusem Chrystusem, obecnym w konsekrowanej hostii.
Obejmowało modlitwę osobistą w ciszy, a także w oprawie muzycznej zespołu „The Worshippers”. Modlący się mogli powierzyć Panu Bogu swoje prośby i podziękowania za otrzymane łaski. Adorację kończyło indywidualne błogosławieństwo otrzymane od naszego pasterza.
Była też okazja, aby materialnie wesprzeć chorującego, od urodzenia, małego Frania.
W organizacji tego zadania pomogła Wspólnota „Młoda 9”.
Wychodząc z kościoła, wierni w rozmowie, jednoznacznie twierdzili, że uroczystość przyniosła im pokój serca, pomogła w podjęciu ważnych decyzji życiowych i wywołała przekonanie, że z pomocą Boga, można wyjść z niejednej trudnej sytuacji.
Ogłoszony został również termin następnego, 35 Bielskiego Wieczoru Uwielbienia u Salwatorianów. Odbędzie się wyjątkowo, w sobotę 21 marca 2026 r. Organizatorzy zapraszają.
Tekst i fotografie: Urszula i Andrzej Omylińscy
