Światowy Dzień Chorego, 11 lutego 2026 r., ks. biskup Piotr Greger odwiedził chorych w bielskim Hospicjum im. św. Jana Pawła II oraz pacjentów bielskiego Miejskiego szpitala przy ul. Wyspiańskiego – na oddziałach onkologicznych i kardiologii. Przy ul. Emilii Plater spotkał się z pacjentami bielskiegoi oddziału paliatywnego i zakładu opiekuńczo-leczniczego gdzie odprawił Mszę świętą.
Mszę św. wraz ks. biskupem Piotrem koncelebrowali księża; Szczepan Kobielus- diecezjalny duszpasterz służby zdrowia oraz kapelan Beskidzkiego Centrum Onkologii im. św. Jana Pawła II, Wojciech Olesiński – kapelan szpitala onkologicznego w Białej oraz Robert Kasprowski- sekretarz ks. biskupa Piotra.
Zwracając się do licznie zgromadzonych chorych ich opiekunów, lekarzy, oddziału paliatywnego nawiązał do czytanej Ewangelii ( Mk 7, 14-23)powiedział m. in.:
„Choroba i cierpienie mają swoją duchowość; są naznaczone tajemnicą, do zrozumienia której możemy się coraz bardziej przybliżać, ale pozostanie dla naszego umysłu i serca rzeczywistością do końca niezrozumiałą. Bóg wobec niej nie pozostawia nas jednak samych. Cierpiącemu człowiekowi towarzyszy nie w charakterze zewnętrznego obserwatora czy świadka jego zmagań i bezradności, ale jako Ten, który współcierpi. Odpowiedzią na ból człowieka jest miłość wyrażona w krzyżu Jezusa Chrystusa. Dzięki tajemnicy wcielenia, drodze krzyżowej, wydarzeniu Golgoty i porankowi zmartwychwstania, nasze cierpienie zostało odkupione. Dlatego Kościół uważa za swój obowiązek głoszenie chorym i cierpiącym nadziei chrześcijańskiej, zawsze obecnej, chociaż często ukrytej i trudnej do przyjęcia. To jest motyw, dla którego papież święty Jana Paweł II ustanowił Światowy Dzień Chorego. Nie bez powodu wyznaczył datę 11 lutego, bowiem w tym dniu liturgia wspomina Najświętszą Maryję Pannę z Lourdes. To jest sanktuarium na terenie Francji znane z macierzyńskiej obecności Maryi, do którego pielgrzymują kolejne pokolenia chrześcijan, nie tylko z Europy, aby z wiarą i nadzieją zanosić swe modlitwy o uzdrowienie dla siebie, swoich bliskich oraz prosząc o siłę do chrześcijańskiego przeżywania bólu i choroby. Matka Chrystusa i nasza Matka jest obecna i współcierpiąca przy łóżku każdego chorego, zwłaszcza tych, którzy czują się szczególnie osamotnieni i pozbawieni wsparcia najbliższych. Światowy Dzień Chorego pomaga nam na nowo zauważyć w naszym otoczeniu osoby, które cierpią czy przeżywają bolesne, ludzkie ograniczenia; zauważamy także tych, którzy poświęcają swoje siły oraz kompetencje zawodowe służbie chorym i niepełnosprawnym: lekarzy, personel pielęgniarski i całe grono anonimowych osób, które inspirowane ewangelicznym duchem miłości bliźniego troszczą się i pielęgnują chorych. Pragnę z serca gorąco podziękować wszystkim, którzy na terenie naszej diecezji z wielkim oddaniem opiekują się chorymi. Myślę szczególnie o personelu szpitali, sanatoriów, domów opieki i hospicjów, a także o krewnych i wolontariuszach towarzyszących ludziom chorym w ich domach. Dziękuję również wszystkim kapelanom szpitalnym – diecezjalnym i zakonnym – a także odwiedzających chorych w domach. W całym wysiłku podjętym dla ratowania zdrowia i niesienia ulgi w cierpieniu, Chrystus doznaje szczególnego uszanowania. Niech On sam wynagrodzi wszystkim podjęty trud i wysiłek. To nie jest teoretyzowanie, to nie tylko mówienie o tych sprawach, bo tak należy czy wypada. Mówię te słowa z głębi serca, w poczuciu ogromnej wdzięczności, ponieważ w moim życiu pojawiła się konieczność krótkiego pobytu w szpitalu, gdzie spotkałem się z kompetencją, szacunkiem, taktem ludzi tam pracujących. Miarą naszego humanizmu i ewangelicznej dojrzałości jest sposób, w jaki traktujemy chorych i cierpiących. Każdego dnia przy tych osobach pochylają się kochający oraz współczujący bracia i siostry czyniąc wszystko, aby nie cierpienie miało decydujący głos, ale miłość. Módlmy się, aby nigdzie nie zabrakło rąk gotowych do niesienia pomocy cierpiącym, by okazaną miłością przywracać nadzieję. Niech każdy dzień życia, również ten spędzony w szpitalu czy hospicjum, będzie okazją do permanentnego poszukiwania prawdziwego Oblicza Jezusa. To On jest obecny w bliskości z człowiekiem, zwłaszcza chorym. Połączmy nasze cierpienia fizyczne i duchowe z Chrystusem ukrzyżowanym, aby razem z Nim cieszyć się radością paschalną.”
W bielskim szpitalu Miejskim przy ul. Wyspiańskiego, od czasu poświęcenia naszej diecezji Najświętszemu Sercu Pana Jezusa, wielu pacjentów i pracowników decyduje się poświęcić Najświętszemu Sercu Jezusa. Ks. biskup Piotr wpisał się do pamiątkowej księgi. Widnieją w niej także wpisy tych, którzy oddali się Sercu Jezusa.
Foto: ks. Robert Kasprowski i ks. Szczepan Kobielus
tekst: ms
3
