Orszak Trzech Króli to przedstawienie jasełek wystawiane w przestrzeni publicznej, na ulicach wiosek, miast i miasteczek w Polsce oraz zagranicą. Jest to inicjatywa działania lokalnej wspólnoty, w której tworzymy kulturalne wydarzenie – jedną z największych rodzinnych, plenerowych imprez w Polsce. Orszak Trzech Króli upamiętnia wydarzenia ewangeliczne – Mędrcy ze Wschodu wyruszają za Betlejemską Gwiazdą, by odkryć w ubogiej szopie najprawdziwszego Boga. Polski Orszak Trzech Króli zaliczany jest do największych ulicznych jasełek na świecie. Orszak Trzech Króli, który odbył się po raz pierwszy w Warszawie w 2009 roku, rozpowszechnił się na takie kraje jak: Anglia, Austria, Łotwa, Rumunia, Ukraina, Włochy, a także Stany Zjednoczone, Ekwador, Rwanda, Republika Środkowoafrykańska i Demokratyczna Republika Konga.
Już po raz piętnasty w Bielsku- Białej odbył się Orszak Trzech Króli, pod hasłem „Nadzieją się cieszą!” W tym roku rozpoczął się Mszą świętą w Bielskiej Katedrze, po której uformował się pochód i przeszedł ulicami miasta na Bialski Plac Wojska Polskiego, gdzie na scenie Trzech Króli czekała święta rodzina w osobach Anną i Andrzejem Sawickich z synkiem Radosławem. Kolędowały rzesze uczestników ( wydano ponad 4 tys. koron) którzy całymi rodzinami, z koronami na głowach, oddali publiczny hołd Dzieciątku Jezus. W role królów wcielili się Jakub Dębski, Grzegorz i Konrad Lorkowie.
Mszę świętą w Bielskiej Katedrze koncelebrował ks. biskup Piotr Greger wraz księżmi: Antonim Młoczkiem – proboszczem parafii i Piotrem Hoffmannem – dyrektorem wydziału duszpasterstwa ogólnego naszej diecezji Bielsko- Żywieckiej.
Homilię wygłosił ks. biskup Piotr, który zwracając się do bardzo licznie zgromadzonych wiernych nawiązując do czytanej Ewangelii ( Mt 2, 1-12) powiedział m. in:
„Pan Bóg czekając, prowadzi ludzi do siebie różnymi drogami; o jednej z nich słyszymy w dzisiejszej Ewangelii. W biblijnym zapisie tego wydarzenia spotykamy niemal wszystkie elementy powieści sensacyjnej: tajemnicze postaci, intrygująca podróż, niecodzienna gwiazda, moment napięcia, kiedy król zostaje wyprowadzony w pole, wspaniałe i szczęśliwe zakończenie; historia stanowiąca sekwencję kolejnych niespodzianek. Przekaz Ewangelii określa wędrowców jako mędrców, a więc należących do elity intelektualnej starożytnego świata, chociaż tradycja przypisała im władzę królewską. Nie są zamknięci – jak to często bywa w gronie uczonych – w ciasnym świecie swych myśli. Trzeba im było wyjść z domu, by szukać; wyjść z kraju i wędrować w nieznany, daleki świat. Podejmują to zadanie, wyruszają w drogę i pokonują kolejne trudności, głęboko wierząc, że cel zostanie osiągnięty. Mędrcy – a jednak skromni i pokorni. Trudno nie dostrzec kontrastu między nimi a Herodem czy późniejszymi władcami Palestyny, którzy zapatrzeni w rzekomą wielkość swojej władzy, często nie potrafili dojrzeć wyjątkowość Jezusa Chrystusa. Wędrówka mędrców stanowi doskonałe objawienie naszej drogi prowadzącej na spotkanie z Nowo narodzonym. Trzej mędrcy odnaleźli Boga dzięki światłu gwiazdy: Ujrzeliśmy Jego gwiazdę na wschodzie i przybyliśmy oddać Mu pokłon. Nieustannie towarzyszą nam znaki Bożej obecności. Człowiek musi się nauczyć rozpoznawać je swoim rozumem i sercem. Potrzeba do tego ogromnej pokory, ufności, wytrwałości i właściwego szacunku. Wśród tych znaków będą między innymi cudowne uzdrowienia, nawrócenia, spotkania z ludźmi głębokiej wiary. Takimi znakami są święte sakramenty (zwłaszcza Eucharystia), a także Kościół gromadzący się wokół Jezusa jako wspólnota ludzi wierzących.
Mędrcy, zanim wyruszyli do Betlejem, wpierw uzyskali stosowną informację o mającym się narodzić Królu żydowskim, choć nie wiemy, skąd pochodziła ta wiedza. Możemy jednak wnioskować, że skoro ewangelista Mateusz nazywa ich mędrcami, to znaczy, że byli ludźmi poszukującymi prawdy. Nie zrażali się napotykanymi trudnościami, nic nie pozwoliło im zatrzymać się w drodze prowadzącej przez pałac Heroda, a więc człowieka wrogo nastawionego wobec poszukiwanego przez nich narodzonego Króla. Czy jest w nas szczere pragnienie szukania prawdy? Czy potrafimy na drodze jej poszukiwania pokonywać wciąż nowe przeszkody? Mędrcy otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary. Żywa wiara domaga się nieustannej ofiary. Spotkanie Boga, a precyzyjniej, spotkanie z Bogiem, rodzi żywą wiarę i sytuuje człowieka w nowej perspektywie. Wówczas tracą na znaczeniu liczne problemy, przestają człowiekiem rządzić rozmaite ideologie, znika poczucie strachu i lęku. Życie otrzymuje zupełnie nowe fundamenty. Szczytem drogi prowadzącej do Boga jest zdolność adorowania, ona jest celem podróży mędrców z krainy pogan. Istotą adoracji jest postawić Boga na pierwszym miejscu (adorować Boga, a nie samego siebie). Szczera adoracja Boga sprawia, że naturalnym odruchem ludzkiego serca jest pragnienie, by przyprowadzić do Niego innych ludzi; wszyscy bowiem są powołani do zbawienia. We współczesnym świecie, będącym często duchową pustynią, pośród licznych sztucznych gwiazd i świateł, Kościół jaśnieje jako widzialny znak obecności żyjącego Chrystusa. To jest wspólnota, która każdego dnia, a dziś szczególnie, mocą Jezusa woła nieustannym wezwaniem i zaproszeniem: Przyjdźcie, pokłonić się Panu. Tajemnica Epifanii wzywa każdego człowieka wierzącego do troski, aby cała ludzkość stała się ludem Bożym. Przyjście Jezusa na ziemię i Jego objawienie sprawia, – o czym przypomina dziś św. Paweł – że poganie już są współdziedzicami obietnicy w Jezusie Chrystusie przez Ewangelię. Trzeba jednak, by ktoś im o Jezusie powiedział; my wszyscy jesteśmy wezwani do tego zadania. Dlatego modlimy się dziś w intencjach misyjnych Kościoła; pamiętamy o naszych braciach i siostrach, którzy odkryli powołanie do posługi misyjnej i podejmują dzieło ewangelizacji – tak jak chciał Chrystus – aż po krańce świata. Aby ewangelizować, wcale nie trzeba daleko wyjeżdżać. Ludzi zrezygnowanych, wątpiących, niewierzących, poszukujących mamy wokół siebie, wystarczy się dobrze rozglądnąć. To my musimy im głosić Jezusa, który dla nas się narodził; to w tym duchu przejdziemy dziś po raz kolejny ulicami naszego miasta w Orszaku Trzech Króli. To nie pochód, to nie eucharystyczna procesja, ale radosny orszak mówiący o tym, że wychodzimy na spotkanie z Jezusem, który do nas przyszedł w tajemnicy Bożego narodzenia, a dziś objawia się całemu światu”
Po zakończeniu Eucharystii w Bielskiej Katedrze, uformował się pochód, który ulicami Bielska -Białej przeszedł na Bialski Plac Wojska Polskiego po drodze śpiewając kolędy do których zachęcał niezmordowany Kuba Abramowicz.
Na estradzie Bialskiego Placu uczestników powitał śpiew kolęd w wykonaniu zespołu wspólnoty Miłość i Łaska Chrystusa oraz prowadzący Julia Niemiec i Radosław Pietruczuk.
Po oddaniu hołdu Świętej Rodzinie przez Trzech Króli,krótkie przemówienia wygłosili ze sceny ks. biskup Piotr Greger oraz prezydent Bielska-Białej. Obaj podkreślali, że Orszak Trzech Króli jest ważnym wydarzeniem religijnym, ale także kulturalnym i społecznym.
W zasadzie mamy dziś swego rodzaju inaugurację roku, kiedy Bielsko-Biała jest Polską Stolicą Kultury. Bardzo wam dziękuję za obecność, bo dziś – mimo mrozu – padł chyba rekord frekwencji na Bielskim Orszaku. Dziękuję, że uczestniczycie w tym, co dzieje się w naszym mieście i tworzycie wspólnotę – mówił do licznie zgromadzonych uczestników Orszaku Trzech Króli prezydent Jarosław Klimaszewski. Głos zabrał również ks. Piotr Hoffmann, który w swoim wystąpieniu podziękował organizatorom oraz uczestnikom Orszaku Trzech Króli.
Organizatorami Orszaku Trzech Króli było – Bielskie Stowarzyszenie Wspierania Edukacji i Rodziny „Światło” prowadzi trzy placówki edukacyjne: Katolickie Przedszkole „Ziarenko”,Szkoła Podstawowa „Skała”, Akademickie Liceum Ogólnokształcące „Zenit”.Wydarzenie zwieńczyło wspólne kolędowanie przy muzyce zespołu Miłość i Łaska Chrystusa.
Orszaki Trzech Króli zorganizowane są po to, aby w przestrzeni publicznej przypomnieć o sensie Święta Objawienia Pańskiego i o wartościach, które z niego wynikają – nadziei, wspólnocie i radości płynącej ze spotkania z drugim człowiekiem.
teks i foto:ms
